១-១០. ចក្ខុសុត្តាទិវណ្ណនា

៣០២-៣១១. ឱក្កន្តសំយុត្តេ អធិមុច្ចតីតិ សទ្ធាធិមោក្ខំ បដិលភតិ. ឱក្កន្តោ សម្មត្តនិយាមន្តិ បវិដ្ឋោ អរិយមគ្គំ. អភព្ពោ ច តាវ កាលំ កាតុន្តិ ឥមិនា ឧប្បន្នេ មគ្គេ ផលស្ស អនន្តរាយតំ ទីបេតិ. ឧប្បន្នស្មិញ្ហិ មគ្គេ ផលស្ស អន្តរាយករណំ នាម នត្ថិ. តេនេវាហ – ‘‘អយញ្ច បុគ្គលោ សោតាបត្តិផលសច្ឆិកិរិយាយ បដិបន្នោ អស្ស, កប្បស្ស ច ឧឌ្ឌយ្ហនវេលា អស្ស, នេវ តាវ កប្បោ ឧឌ្ឌយ្ហេយ្យ, យាវាយំ បុគ្គលោ ន សោតាបត្តិផលំ សច្ឆិករោតិ, អយំ វុច្ចតិ បុគ្គលោ ឋិតកប្បី’’តិ (បុ. ប. ១៧). មត្តសោ និជ្ឈានំ ខមន្តីតិ បមាណតោ ឱលោកនំ ខមន្តិ. សេសំ សព្ពត្ថ ឧត្តានមេវាតិ.

ឱក្កន្តសំយុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.