១២. ទុតិយសិង្គាលសុត្តវណ្ណនា

២៣៤. ទ្វាទសមេ កតញ្ញុតាតិ កតជាននំ. កតវេទិតាតិ កតវិសេសជាននំ. តត្រិទំ ជរសិង្គាលស្ស កតញ្ញុតាយ វត្ថុ – សត្ត កិរ ភាតរោ ខេត្តំ កសន្តិ. តេសំ សព្ពកនិដ្ឋោ ខេត្តបរិយន្តេ ឋត្វា គាវោ រក្ខតិ. អថេកំ ជរសិង្គាលំ អជគរោ គណ្ហិ, សោ តំ ទិស្វា យដ្ឋិយា បោថេត្វា វិស្សជ្ជាបេសិ. អជគរោ សិង្គាលំ វិស្សជ្ជេត្វា តមេវ គណ្ហិ. សិង្គាលោ ចិន្តេសិ – ‘‘មយ្ហំ ឥមិនា ជីវិតំ ទិន្នំ, អហម្បិ ឥមស្ស ទស្សាមី’’តិ យាគុឃដស្ស ឧបរិ ឋបិតំ វាសិំ មុខេន ឌំសិត្វា តស្ស សន្តិកំ អគមាសិ. ឥតរេ ភាតរោ ទិស្វា, ‘‘សិង្គាលោ វាសិំ ហរតី’’តិ អនុពន្ធិំសុ. សោ តេហិ ទិដ្ឋភាវំ ញត្វា វាសិំ តស្ស សន្តិកេ ឆឌ្ឌេត្វា បលាយិ. ឥតរេ អាគន្ត្វា កនិដ្ឋំ អជគរេន គហិតំ ទិស្វា វាសិយា អជគរំ ឆិន្ទិត្វា តំ គហេត្វា អគមំសុ. ឯវំ ជរសិង្គាលេ សិយា យា កាចិ កតញ្ញុតា កតវេទិតា. សក្យបុត្តិយបដិញ្ញេតិ ឥទម្បិ ទេវទត្តស្ស អាចារមេវ សន្ធាយ វុត្តន្តិ. ទ្វាទសមំ.

ឱបម្មសំយុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.