១០. សមណសុត្តវណ្ណនា

២៤១. ទសមេ ឥធេវាតិ ឥមស្មិំយេវ សាសនេ. អយំ បន និយមោ សេសបទេសុបិ វេទិតព្ពោ. ទុតិយាទយោបិ ហិ សមណា ឥធេវ, ន អញ្ញត្ថ. សុញ្ញាតិ រិត្តា តុច្ឆា. បរប្បវាទាតិ ចត្តារោ សស្សតវាទា, ចត្តារោ ឯកច្ចសស្សតិកា, ចត្តារោ អន្តានន្តិកា, ចត្តារោ អមរាវិក្ខេបិកា, ទ្វេ អធិច្ចសមុប្បន្និកា, សោឡស សញ្ញិវាទា, អដ្ឋ អសញ្ញិវាទា, អដ្ឋ នេវសញ្ញិនាសញ្ញិវាទា, សត្ត ឧច្ឆេទវាទា, បញ្ច ទិដ្ឋធម្មនិព្ពានវាទាតិ ឥមេ សព្ពេបិ ព្រហ្មជាលេ អាគតទ្វាសដ្ឋិទិដ្ឋិយោ ឥតោ ពាហិរានំ បរេសំ បវាទា បរប្បវាទា នាម. តេ សព្ពេបិ ឥមេហិ ចតូហិ ផលដ្ឋកសមណេហិ សុញ្ញា. ន ហិ តេ ឯត្ថ សន្តិ. ន កេវលញ្ច ឯតេហេវ សុញ្ញា, ចតូហិ បន មគ្គដ្ឋកសមណេហិបិ, ចតុន្នំ មគ្គានំ អត្ថាយ អារទ្ធវិបស្សកេហិបីតិ ទ្វាទសហិបិ សមណេហិ សុញ្ញា ឯវ. ឥទមេវ អត្ថំ សន្ធាយ ភគវតា មហាបរិនិព្ពានេ (ទី. និ. ២.២១៤) វុត្តំ –

‘‘ឯកូនតិំសោ វយសា សុភទ្ទ,

យំ បព្ពជិំ កិំកុសលានុឯសី;

វស្សានិ បញ្ញាស សមាធិកានិ,

យតោ អហំ បព្ពជិតោ សុភទ្ទ;

ញាយស្ស ធម្មស្ស បទេសវត្តី,

ឥតោ ពហិទ្ធា សមណោបិ នត្ថិ’’.

‘‘ទុតិយោបិ សមណោ នត្ថិ, តតិយោបិ សមណោ នត្ថិ, ចតុត្ថោបិ សមណោ នត្ថិ, សុញ្ញា បរប្បវាទា សមណេហិ អញ្ញេហី’’តិ. ឯត្ថ ហិ បទេសវត្តីតិ អារទ្ធវិបស្សកោ អធិប្បេតោ. តស្មា សោតាបត្តិមគ្គស្ស អារទ្ធវិបស្សកំ មគ្គដ្ឋំ ផលដ្ឋន្តិ តយោបិ ឯកតោ កត្វា ‘‘សមណោបិ នត្ថី’’តិ អាហ, សកទាគាមិមគ្គស្ស អារទ្ធវិបស្សកំ មគ្គដ្ឋំ ផលដ្ឋន្តិ តយោបិ ឯកតោ កត្វា ‘‘ទុតិយោបិ សមណោ នត្ថី’’តិ អាហ. ឥតរេសុបិ ទ្វីសុ ឯសេវ នយោ. ឯកាទសមំ ឧត្តានត្ថមេវាតិ.

កម្មវគ្គោ ចតុត្ថោ.