៣. តណ្ហាមូលកសុត្តំ

២៣. [ទី. និ. ២.១០៣] ‘‘នវ, ភិក្ខវេ, តណ្ហាមូលកេ ធម្មេ ទេសេស្សាមិ, តំ សុណាថ. កតមេ ច, ភិក្ខវេ, នវ តណ្ហាមូលកា ធម្មា? តណ្ហំ បដិច្ច បរិយេសនា, បរិយេសនំ បដិច្ច លាភោ, លាភំ បដិច្ច វិនិច្ឆយោ, វិនិច្ឆយំ បដិច្ច ឆន្ទរាគោ, ឆន្ទរាគំ បដិច្ច អជ្ឈោសានំ, អជ្ឈោសានំ បដិច្ច បរិគ្គហោ, បរិគ្គហំ បដិច្ច មច្ឆរិយំ, មច្ឆរិយំ បដិច្ច អារក្ខោ, អារក្ខាធិករណំ ទណ្ឌាទានំ សត្ថាទានំ កលហវិគ្គហវិវាទតុវំតុវំបេសុញ្ញមុសាវាទា អនេកេ បាបកា អកុសលា ធម្មា សម្ភវន្តិ. ឥមេ ខោ, ភិក្ខវេ, នវ តណ្ហាមូលកា ធម្មា’’តិ. តតិយំ.