៧. អនវត្ថិតសុត្តំ

១០២. ‘‘ឆ, ភិក្ខវេ, អានិសំសេ សម្បស្សមានេន អលមេវ ភិក្ខុនា សព្ពសង្ខារេសុ អនោធិំ ករិត្វា អនិច្ចសញ្ញំ ឧបដ្ឋាបេតុំ. កតមេ ឆ? ‘សព្ពសង្ខារា ច មេ អនវត្ថិតា [អនវដ្ឋិតតោ (សី. ស្យា. បី.)] ខាយិស្សន្តិ, សព្ពលោកេ ច មេ មនោ នាភិរមិស្សតិ [ន រមិស្សតិ (ក.)], សព្ពលោកា ច មេ មនោ វុដ្ឋហិស្សតិ, និព្ពានបោណញ្ច មេ មានសំ ភវិស្សតិ, សំយោជនា ច មេ បហានំ គច្ឆិស្សន្តិ [គច្ឆន្តិ (ស្យា. បី. ក.)], បរមេន ច សាមញ្ញេន សមន្នាគតោ ភវិស្សាមី’តិ. ឥមេ ខោ, ភិក្ខវេ, ឆ អានិសំសេ សម្បស្សមានេន អលមេវ ភិក្ខុនា សព្ពសង្ខារេសុ អនោធិំ ករិត្វា អនិច្ចសញ្ញំ ឧបដ្ឋាបេតុ’’ន្តិ. សត្តមំ.