១. ចក្កសុត្តំ

៣១. ‘‘ចត្តារិមានិ, ភិក្ខវេ, ចក្កានិ, យេហិ សមន្នាគតានំ ទេវមនុស្សានំ ចតុចក្កំ វត្តតិ, យេហិ សមន្នាគតា ទេវមនុស្សា នចិរស្សេវ មហន្តត្តំ វេបុល្លត្តំ បាបុណន្តិ ភោគេសុ. កតមានិ ចត្តារិ? បតិរូបទេសវាសោ, សប្បុរិសាវស្សយោ [សប្បុរិសូបស្សយោ (សី. ស្យា. កំ. បី.)], អត្តសម្មាបណិធិ, បុព្ពេ ច កតបុញ្ញតា – ឥមានិ ខោ, ភិក្ខវេ, ចត្តារិ ចក្កានិ, យេហិ សមន្នាគតានំ ទេវមនុស្សានំ ចតុចក្កំ វត្តតិ, យេហិ សមន្នាគតា ទេវមនុស្សា នចិរស្សេវ មហន្តត្តំ វេបុល្លត្តំ បាបុណន្តិ ភោគេសូ’’តិ.

‘‘បតិរូបេ វសេ ទេសេ, អរិយមិត្តករោ សិយា;

សម្មាបណិធិសម្បន្នោ, បុព្ពេ បុញ្ញកតោ នរោ;

ធញ្ញំ ធនំ យសោ កិត្តិ, សុខញ្ចេតំធិវត្តតី’’តិ. បឋមំ;