១. បឋមអធម្មសុត្តំ

១១៣. [អ. និ. ១០.១៧១] ‘‘អធម្មោ ច, ភិក្ខវេ, វេទិតព្ពោ អនត្ថោ ច; ធម្មោ ច វេទិតព្ពោ អត្ថោ ច. អធម្មញ្ច វិទិត្វា អនត្ថញ្ច, ធម្មញ្ច វិទិត្វា អត្ថញ្ច យថា ធម្មោ យថា អត្ថោ តថា បដិបជ្ជិតព្ពំ.

‘‘កតមោ ច, ភិក្ខវេ, អធម្មោ ច អនត្ថោ ច? មិច្ឆាទិដ្ឋិ, មិច្ឆាសង្កប្បោ, មិច្ឆាវាចា, មិច្ឆាកម្មន្តោ, មិច្ឆាអាជីវោ, មិច្ឆាវាយាមោ, មិច្ឆាសតិ, មិច្ឆាសមាធិ, មិច្ឆាញាណំ, មិច្ឆាវិមុត្តិ – អយំ វុច្ចតិ, ភិក្ខវេ, អធម្មោ ច អនត្ថោ ច.

‘‘កតមោ ច, ភិក្ខវេ, ធម្មោ ច អត្ថោ ច? សម្មាទិដ្ឋិ, សម្មាសង្កប្បោ, សម្មាវាចា, សម្មាកម្មន្តោ, សម្មាអាជីវោ, សម្មាវាយាមោ, សម្មាសតិ, សម្មាសមាធិ, សម្មាញាណំ, សម្មាវិមុត្តិ – អយំ វុច្ចតិ, ភិក្ខវេ, ធម្មោ ច អត្ថោ ច.

‘‘‘អធម្មោ ច, ភិក្ខវេ, វេទិតព្ពោ អនត្ថោ ច; ធម្មោ ច វេទិតព្ពោ អត្ថោ ច. អធម្មញ្ច វិទិត្វា អនត្ថញ្ច, ធម្មញ្ច វិទិត្វា អត្ថញ្ច យថា ធម្មោ យថា អត្ថោ តថា បដិបជ្ជិតព្ព’ន្តិ, ឥតិ យំ តំ វុត្តំ, ឥទមេតំ បដិច្ច វុត្ត’’ន្តិ. បឋមំ.