੨੦੮. ਸਿਵੇਯ੍ਯਕਦੁਸ੍ਸਯੁਗਕਥਾ

੩੩੫. ਤੇਨ ਖੋ ਪਨ ਸਮਯੇਨ ਰਞ੍ਞੋ ਪਜ੍ਜੋਤਸ੍ਸ ਸਿਵੇਯ੍ਯਕਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਂ ਉਪ੍ਪਨ੍ਨਂ ਹੋਤਿ – ਬਹੂਨਂ [ਬਹੁਨ੍ਨਂ (ਸੀ. ਸ੍ਯਾ.)] ਦੁਸ੍ਸਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਸਤਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਸਹਸ੍ਸਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਸਤਸਹਸ੍ਸਾਨਂ ਅਗ੍ਗਞ੍ਚ ਸੇਟ੍ਠਞ੍ਚ ਮੋਕ੍ਖਞ੍ਚ ਉਤ੍ਤਮਞ੍ਚ ਪਵਰਞ੍ਚ. ਅਥ ਖੋ ਰਾਜਾ ਪਜ੍ਜੋਤੋ ਤਂ ਸਿਵੇਯ੍ਯਕਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਂ ਜੀਵਕਸ੍ਸ ਕੋਮਾਰਭਚ੍ਚਸ੍ਸ ਪਾਹੇਸਿ. ਅਥ ਖੋ ਜੀਵਕਸ੍ਸ ਕੋਮਾਰਭਚ੍ਚਸ੍ਸ ਏਤਦਹੋਸਿ – ‘‘ਇਦਂ ਖੋ ਮੇ ਸਿਵੇਯ੍ਯਕਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਂ ਰਞ੍ਞਾ ਪਜ੍ਜੋਤੇਨ ਪਹਿਤਂ – ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਸਤਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਸਹਸ੍ਸਾਨਂ ਬਹੂਨਂ ਦੁਸ੍ਸਯੁਗਸਤਸਹਸ੍ਸਾਨਂ ਅਗ੍ਗਞ੍ਚ ਸੇਟ੍ਠਞ੍ਚ ਮੋਕ੍ਖਞ੍ਚ ਉਤ੍ਤਮਞ੍ਚ ਪਵਰਞ੍ਚ. ਨਯਿਦਂ ਅਞ੍ਞੋ ਕੋਚਿ ਪਚ੍ਚਾਰਹਤਿ ਅਞ੍ਞਤ੍ਰ ਤੇਨ ਭਗਵਤਾ ਅਰਹਤਾ ਸਮ੍ਮਾਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧੇਨ, ਰਞ੍ਞਾ ਵਾ ਮਾਗਧੇਨ ਸੇਨਿਯੇਨ ਬਿਮ੍ਬਿਸਾਰੇਨਾ’’ਤਿ.

ਸਿਵੇਯ੍ਯਕਦੁਸ੍ਸਯੁਗਕਥਾ ਨਿਟ੍ਠਿਤਾ.