੧. ਵਿਵੇਕਸੁਤ੍ਤਂ

੨੨੧. ਏਵਂ ਮੇ ਸੁਤਂ – ਏਕਂ ਸਮਯਂ ਅਞ੍ਞਤਰੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਕੋਸਲੇਸੁ ਵਿਹਰਤਿ ਅਞ੍ਞਤਰਸ੍ਮਿਂ ਵਨਸਣ੍ਡੇ. ਤੇਨ ਖੋ ਪਨ ਸਮਯੇਨ ਸੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਦਿਵਾਵਿਹਾਰਗਤੋ ਪਾਪਕੇ ਅਕੁਸਲੇ ਵਿਤਕ੍ਕੇ ਵਿਤਕ੍ਕੇਤਿ ਗੇਹਨਿਸ੍ਸਿਤੇ. ਅਥ ਖੋ ਯਾ ਤਸ੍ਮਿਂ ਵਨਸਣ੍ਡੇ ਅਧਿਵਤ੍ਥਾ ਦੇਵਤਾ ਤਸ੍ਸ ਭਿਕ੍ਖੁਨੋ ਅਨੁਕਮ੍ਪਿਕਾ ਅਤ੍ਥਕਾਮਾ ਤਂ ਭਿਕ੍ਖੁਂ ਸਂਵੇਜੇਤੁਕਾਮਾ ਯੇਨ ਸੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਭਿਕ੍ਖੁਂ ਗਾਥਾਹਿ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਵਿਵੇਕਕਾਮੋਸਿ ਵਨਂ ਪਵਿਟ੍ਠੋ,

ਅਥ ਤੇ ਮਨੋ ਨਿਚ੍ਛਰਤੀ ਬਹਿਦ੍ਧਾ;

ਜਨੋ ਜਨਸ੍ਮਿਂ ਵਿਨਯਸ੍ਸੁ ਛਨ੍ਦਂ,

ਤਤੋ ਸੁਖੀ ਹੋਹਿਸਿ ਵੀਤਰਾਗੋ.

‘‘ਅਰਤਿਂ ਪਜਹਾਸਿ ਸਤੋ, ਭਵਾਸਿ ਸਤਂ ਤਂ ਸਾਰਯਾਮਸੇ;

ਪਾਤਾਲਰਜੋ ਹਿ ਦੁਤ੍ਤਰੋ, ਮਾ ਤਂ ਕਾਮਰਜੋ ਅਵਾਹਰਿ.

‘‘ਸਕੁਣੋ ਯਥਾ ਪਂਸੁਕੁਨ੍ਥਿਤੋ [ਪਂਸੁਕੁਣ੍ਠਿਤੋ (ਕ.), ਪਂਸੁਕੁਣ੍ਡਿਤੋ (ਸੀ. ਸ੍ਯਾ. ਕਂ. ਪੀ.)], ਵਿਧੁਨਂ ਪਾਤਯਤਿ ਸਿਤਂ ਰਜਂ;

ਏਵਂ ਭਿਕ੍ਖੁ ਪਧਾਨਵਾ ਸਤਿਮਾ, ਵਿਧੁਨਂ ਪਾਤਯਤਿ ਸਿਤਂ ਰਜ’’ਨ੍ਤਿ.

ਅਥ ਖੋ ਸੋ ਭਿਕ੍ਖੁ ਤਾਯ ਦੇਵਤਾਯ ਸਂਵੇਜਿਤੋ ਸਂਵੇਗਮਾਪਾਦੀਤਿ.