੭. ਸੁਪਤਿਸੁਤ੍ਤਂ

੧੪੩. ਏਕਂ ਸਮਯਂ ਭਗਵਾ ਰਾਜਗਹੇ ਵਿਹਰਤਿ ਵੇਲ਼ੁਵਨੇ ਕਲਨ੍ਦਕਨਿਵਾਪੇ. ਅਥ ਖੋ ਭਗਵਾ ਬਹੁਦੇਵਰਤ੍ਤਿਂ ਅਬ੍ਭੋਕਾਸੇ ਚਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਤਿਯਾ ਪਚ੍ਚੂਸਸਮਯਂ ਪਾਦੇ ਪਕ੍ਖਾਲੇਤ੍ਵਾ ਵਿਹਾਰਂ ਪਵਿਸਿਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਖਿਣੇਨ ਪਸ੍ਸੇਨ ਸੀਹਸੇਯ੍ਯਂ ਕਪ੍ਪੇਸਿ ਪਾਦੇ ਪਾਦਂ ਅਚ੍ਚਾਧਾਯ ਸਤੋ ਸਮ੍ਪਜਾਨੋ ਉਟ੍ਠਾਨਸਞ੍ਞਂ ਮਨਸਿ ਕਰਿਤ੍ਵਾ. ਅਥ ਖੋ ਮਾਰੋ ਪਾਪਿਮਾ ਯੇਨ ਭਗਵਾ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਗਾਥਾਯ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਕਿਂ ਸੋਪ੍ਪਸਿ ਕਿਂ ਨੁ ਸੋਪ੍ਪਸਿ,

ਕਿਮਿਦਂ ਸੋਪ੍ਪਸਿ ਦੁਬ੍ਭਗੋ [ਦੁਬ੍ਭਤੋ (ਸ੍ਯਾ. ਕਂ.), ਦੁਬ੍ਭਯੋ (ਪੀ.)] ਵਿਯ;

ਸੁਞ੍ਞਮਗਾਰਨ੍ਤਿ ਸੋਪ੍ਪਸਿ,

ਕਿਮਿਦਂ ਸੋਪ੍ਪਸਿ ਸੂਰਿਯੇ ਉਗ੍ਗਤੇ’’ਤਿ.

‘‘ਯਸ੍ਸ ਜਾਲਿਨੀ ਵਿਸਤ੍ਤਿਕਾ,

ਤਣ੍ਹਾ ਨਤ੍ਥਿ ਕੁਹਿਞ੍ਚਿ ਨੇਤਵੇ;

ਸਬ੍ਬੂਪਧਿਪਰਿਕ੍ਖਯਾ ਬੁਦ੍ਧੋ,

ਸੋਪ੍ਪਤਿ ਕਿਂ ਤਵੇਤ੍ਥ ਮਾਰਾ’’ਤਿ.

ਅਥ ਖੋ ਮਾਰੋ ਪਾਪਿਮਾ…ਪੇ… ਤਤ੍ਥੇਵਨ੍ਤਰਧਾਯੀਤਿ.