੩. ਸੁਭਸੁਤ੍ਤਂ

੧੩੯. ਏਵਂ ਮੇ ਸੁਤਂ – ਏਕਂ ਸਮਯਂ ਭਗਵਾ ਉਰੁਵੇਲਾਯਂ ਵਿਹਰਤਿ ਨਜ੍ਜਾ ਨੇਰਞ੍ਜਰਾਯ ਤੀਰੇ ਅਜਪਾਲਨਿਗ੍ਰੋਧਮੂਲੇ ਪਠਮਾਭਿਸਮ੍ਬੁਦ੍ਧੋ. ਤੇਨ ਖੋ ਪਨ ਸਮਯੇਨ ਭਗਵਾ ਰਤ੍ਤਨ੍ਧਕਾਰਤਿਮਿਸਾਯਂ ਅਬ੍ਭੋਕਾਸੇ ਨਿਸਿਨ੍ਨੋ ਹੋਤਿ, ਦੇਵੋ ਚ ਏਕਮੇਕਂ ਫੁਸਾਯਤਿ. ਅਥ ਖੋ ਮਾਰੋ ਪਾਪਿਮਾ, ਭਗਵਤੋ ਭਯਂ ਛਮ੍ਭਿਤਤ੍ਤਂ ਲੋਮਹਂਸਂ ਉਪ੍ਪਾਦੇਤੁਕਾਮੋ, ਯੇਨ ਭਗਵਾ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਅਵਿਦੂਰੇ ਉਚ੍ਚਾਵਚਾ ਵਣ੍ਣਨਿਭਾ ਉਪਦਂਸੇਤਿ, ਸੁਭਾ ਚੇਵ ਅਸੁਭਾ ਚ. ਅਥ ਖੋ ਭਗਵਾ ‘‘ਮਾਰੋ ਅਯਂ ਪਾਪਿਮਾ’’ ਇਤਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਮਾਰਂ ਪਾਪਿਮਨ੍ਤਂ ਗਾਥਾਹਿ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਸਂਸਰਂ ਦੀਘਮਦ੍ਧਾਨਂ, ਵਣ੍ਣਂ ਕਤ੍ਵਾ ਸੁਭਾਸੁਭਂ;

ਅਲਂ ਤੇ ਤੇਨ ਪਾਪਿਮ, ਨਿਹਤੋ ਤ੍ਵਮਸਿ ਅਨ੍ਤਕ.

‘‘ਯੇ ਚ ਕਾਯੇਨ ਵਾਚਾਯ, ਮਨਸਾ ਚ ਸੁਸਂਵੁਤਾ;

ਨ ਤੇ ਮਾਰਵਸਾਨੁਗਾ, ਨ ਤੇ ਮਾਰਸ੍ਸ ਬਦ੍ਧਗੂ’’ [ਬਦ੍ਧਭੂ (ਕ.), ਪਚ੍ਚਗੂ (ਸੀ. ਸ੍ਯਾ. ਕਂ. ਪੀ.)] ਤਿ.

ਅਥ ਖੋ ਮਾਰੋ…ਪੇ… ਤਤ੍ਥੇਵਨ੍ਤਰਧਾਯੀਤਿ.