੫. ਜਨ੍ਤੁਸੁਤ੍ਤਂ

੧੦੬. ਏਵਂ ਮੇ ਸੁਤਂ – ਏਕਂ ਸਮਯਂ ਸਮ੍ਬਹੁਲਾ ਭਿਕ੍ਖੂ, ਕੋਸਲੇਸੁ ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਹਿਮਵਨ੍ਤਪਸ੍ਸੇ ਅਰਞ੍ਞਕੁਟਿਕਾਯ ਉਦ੍ਧਤਾ ਉਨ੍ਨਲ਼ਾ ਚਪਲਾ ਮੁਖਰਾ ਵਿਕਿਣ੍ਣਵਾਚਾ ਮੁਟ੍ਠਸ੍ਸਤਿਨੋ ਅਸਮ੍ਪਜਾਨਾ ਅਸਮਾਹਿਤਾ ਵਿਬ੍ਭਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾ ਪਾਕਤਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ.

ਅਥ ਖੋ ਜਨ੍ਤੁ ਦੇਵਪੁਤ੍ਤੋ ਤਦਹੁਪੋਸਥੇ ਪਨ੍ਨਰਸੇ ਯੇਨ ਤੇ ਭਿਕ੍ਖੂ ਤੇਨੁਪਸਙ੍ਕਮਿ; ਉਪਸਙ੍ਕਮਿਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭਿਕ੍ਖੂ ਗਾਥਾਹਿ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਸੁਖਜੀਵਿਨੋ ਪੁਰੇ ਆਸੁਂ, ਭਿਕ੍ਖੂ ਗੋਤਮਸਾਵਕਾ;

ਅਨਿਚ੍ਛਾ ਪਿਣ੍ਡਮੇਸਨਾ [ਪਿਣ੍ਡਮੇਸਾਨਾ (?)], ਅਨਿਚ੍ਛਾ ਸਯਨਾਸਨਂ;

ਲੋਕੇ ਅਨਿਚ੍ਚਤਂ ਞਤ੍ਵਾ, ਦੁਕ੍ਖਸ੍ਸਨ੍ਤਂ ਅਕਂਸੁ ਤੇ.

‘‘ਦੁਪ੍ਪੋਸਂ ਕਤ੍ਵਾ ਅਤ੍ਤਾਨਂ, ਗਾਮੇ ਗਾਮਣਿਕਾ ਵਿਯ;

ਭੁਤ੍ਵਾ ਭੁਤ੍ਵਾ ਨਿਪਜ੍ਜਨ੍ਤਿ, ਪਰਾਗਾਰੇਸੁ ਮੁਚ੍ਛਿਤਾ.

‘‘ਸਙ੍ਘਸ੍ਸ ਅਞ੍ਜਲਿਂ ਕਤ੍ਵਾ, ਇਧੇਕਚ੍ਚੇ ਵਦਾਮਹਂ [ਵਨ੍ਦਾਮਹਂ (ਕ.)];

ਅਪਵਿਦ੍ਧਾ ਅਨਾਥਾ ਤੇ, ਯਥਾ ਪੇਤਾ ਤਥੇਵ ਤੇ [ਤਥੇਵ ਚ (ਸੀ.)].

‘‘ਯੇ ਖੋ ਪਮਤ੍ਤਾ ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ, ਤੇ ਮੇ ਸਨ੍ਧਾਯ ਭਾਸਿਤਂ;

ਯੇ ਅਪ੍ਪਮਤ੍ਤਾ ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ, ਨਮੋ ਤੇਸਂ ਕਰੋਮਹ’’ਨ੍ਤਿ.