੬. ਕੁਲਾਵਕਸੁਤ੍ਤਂ

੨੫੨. ਸਾਵਤ੍ਥਿਯਂ. ‘‘ਭੂਤਪੁਬ੍ਬਂ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਦੇਵਾਸੁਰਸਙ੍ਗਾਮੋ ਸਮੁਪਬ੍ਯੂਲ਼੍ਹੋ ਅਹੋਸਿ. ਤਸ੍ਮਿਂ ਖੋ ਪਨ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਸਙ੍ਗਾਮੇ ਅਸੁਰਾ ਜਿਨਿਂਸੁ, ਦੇਵਾ ਪਰਾਜਿਨਿਂਸੁ. ਪਰਾਜਿਤਾ ਚ ਖੋ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਦੇਵਾ ਅਪਾਯਂਸ੍ਵੇਵ ਉਤ੍ਤਰੇਨਮੁਖਾ, ਅਭਿਯਂਸ੍ਵੇਵ ਨੇ ਅਸੁਰਾ. ਅਥ ਖੋ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਸਕ੍ਕੋ ਦੇਵਾਨਮਿਨ੍ਦੋ ਮਾਤਲਿ ਸਙ੍ਗਾਹਕਂ ਗਾਥਾਯ ਅਜ੍ਝਭਾਸਿ –

‘‘ਕੁਲਾਵਕਾ ਮਾਤਲਿ ਸਿਮ੍ਬਲਿਸ੍ਮਿਂ,

ਈਸਾਮੁਖੇਨ ਪਰਿਵਜ੍ਜਯਸ੍ਸੁ;

ਕਾਮਂ ਚਜਾਮ ਅਸੁਰੇਸੁ ਪਾਣਂ,

ਮਾਯਿਮੇ ਦਿਜਾ ਵਿਕੁਲਾਵਕਾ [ਵਿਕੁਲਾਵਾ (ਸ੍ਯਾ. ਕਂ. ਕ.)] ਅਹੇਸੁ’’ਨ੍ਤਿ.

‘‘‘ਏਵਂ ਭਦ੍ਦਨ੍ਤਵਾ’ਤਿ ਖੋ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਮਾਤਲਿ ਸਙ੍ਗਾਹਕੋ ਸਕ੍ਕਸ੍ਸ ਦੇਵਾਨਮਿਨ੍ਦਸ੍ਸ ਪਟਿਸ੍ਸੁਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਸਯੁਤ੍ਤਂ ਆਜਞ੍ਞਰਥਂ ਪਚ੍ਚੁਦਾਵਤ੍ਤੇਸਿ. ਅਥ ਖੋ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਅਸੁਰਾਨਂ ਏਤਦਹੋਸਿ – ‘ਪਚ੍ਚੁਦਾਵਤ੍ਤੋ ਖੋ ਦਾਨਿ ਸਕ੍ਕਸ੍ਸ ਦੇਵਾਨਮਿਨ੍ਦਸ੍ਸ ਸਹਸ੍ਸਯੁਤ੍ਤੋ ਆਜਞ੍ਞਰਥੋ. ਦੁਤਿਯਮ੍ਪਿ ਖੋ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰੇਹਿ ਸਙ੍ਗਾਮੇਸ੍ਸਨ੍ਤੀਤਿ ਭੀਤਾ ਅਸੁਰਪੁਰਮੇਵ ਪਾਵਿਸਿਂਸੁ. ਇਤਿ ਖੋ, ਭਿਕ੍ਖਵੇ, ਸਕ੍ਕਸ੍ਸ ਦੇਵਾਨਮਿਨ੍ਦਸ੍ਸ ਧਮ੍ਮੇਨ ਜਯੋ ਅਹੋਸੀ’’’ਤਿ.