੨. ਨਨ੍ਦਨਵਿਮਾਨਵਤ੍ਥੁ

੧੧੨੦. ‘‘ਯਥਾ ਵਨਂ ਨਨ੍ਦਨਂ [ਨਨ੍ਦਨਂ ਚਿਤ੍ਤਲਤਂ (ਸੀ. ਸ੍ਯਾ. ਕ.), ਨਨ੍ਦਵਨਂ (ਕ.)] ਪਭਾਸਤਿ, ਉਯ੍ਯਾਨਸੇਟ੍ਠਂ ਤਿਦਸਾਨਮੁਤ੍ਤਮਂ;

ਤਥੂਪਮਂ ਤੁਯ੍ਹਮਿਦਂ ਵਿਮਾਨਂ, ਓਭਾਸਯਂ ਤਿਟ੍ਠਤਿ ਅਨ੍ਤਲਿਕ੍ਖੇ.

੧੧੨੧. ‘‘ਦੇਵਿਦ੍ਧਿਪਤ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ, ਮਨੁਸ੍ਸਭੂਤੋ ਕਿਮਕਾਸਿ ਪੁਞ੍ਞਂ;

ਕੇਨਾਸਿ ਏਵਂ ਜਲਿਤਾਨੁਭਾਵੋ, ਵਣ੍ਣੋ ਚ ਤੇ ਸਬ੍ਬਦਿਸਾ ਪਭਾਸਤੀ’’ਤਿ.

੧੧੨੨. ਸੋ ਦੇਵਪੁਤ੍ਤੋ ਅਤ੍ਤਮਨੋ…ਪੇ… ਯਸ੍ਸ ਕਮ੍ਮਸ੍ਸਿਦਂ ਫਲਂ.

੧੧੨੩. ‘‘ਅਹਂ ਮਨੁਸ੍ਸੇਸੁ ਮਨੁਸ੍ਸਭੂਤੋ, ਦਲਿਦ੍ਦੋ ਅਤਾਣੋ ਕਪਣੋ ਕਮ੍ਮਕਰੋ ਅਹੋਸਿਂ;

ਜਿਣ੍ਣੇ ਚ ਮਾਤਾਪਿਤਰੋ ਅਭਾਰਿਂ, ਪਿਯਾ ਚ ਮੇ ਸੀਲਵਨ੍ਤੋ ਅਹੇਸੁਂ;

ਅਨ੍ਨਞ੍ਚ ਪਾਨਞ੍ਚ ਪਸਨ੍ਨਚਿਤ੍ਤੋ, ਸਕ੍ਕਚ੍ਚ ਦਾਨਂ ਵਿਪੁਲਂ ਅਦਾਸਿਂ.

੧੧੨੪. ‘‘ਤੇਨ ਮੇਤਾਦਿਸੋ ਵਣ੍ਣੋ…ਪੇ… ਵਣ੍ਣੋ ਚ ਮੇ ਸਬ੍ਬਦਿਸਾ ਪਭਾਸਤੀ’’ਤਿ.

ਨਨ੍ਦਨਵਿਮਾਨਂ ਦੁਤਿਯਂ.