੧੦. ਪੁਣ੍ਣਮਾਸਤ੍ਥੇਰਗਾਥਾ

੧੦. ‘‘ਵਿਹਰਿ ਅਪੇਕ੍ਖਂ ਇਧ ਵਾ ਹੁਰਂ ਵਾ, ਯੋ ਵੇਦਗੂ ਸਮਿਤੋ ਯਤਤ੍ਤੋ;

ਸਬ੍ਬੇਸੁ ਧਮ੍ਮੇਸੁ ਅਨੂਪਲਿਤ੍ਤੋ, ਲੋਕਸ੍ਸ ਜਞ੍ਞਾ ਉਦਯਬ੍ਬਯਞ੍ਚਾ’’ਤਿ.

ਇਤ੍ਥਂ ਸੁਦਂ ਆਯਸ੍ਮਾ ਪੁਣ੍ਣਮਾਸੋ ਥੇਰੋ ਗਾਥਂ ਅਭਾਸਿਤ੍ਥਾਤਿ.

ਵਗ੍ਗੋ ਪਠਮੋ ਨਿਟ੍ਠਿਤੋ.

ਤਸ੍ਸੁਦ੍ਦਾਨਂ –

ਸੁਭੂਤਿ ਕੋਟ੍ਠਿਕੋ ਥੇਰੋ, ਕਙ੍ਖਾਰੇਵਤਸਮ੍ਮਤੋ;

ਮਨ੍ਤਾਣਿਪੁਤ੍ਤੋ ਦਬ੍ਬੋ ਚ, ਸੀਤਵਨਿਯੋ ਚ ਭਲ੍ਲਿਯੋ;

ਵੀਰੋ ਪਿਲਿਨ੍ਦਵਚ੍ਛੋ ਚ, ਪੁਣ੍ਣਮਾਸੋ ਤਮੋਨੁਦੋਤਿ.