੮. ਉਪਸ੍ਸੁਤਿਸਿਕ੍ਖਾਪਦਵਣ੍ਣਨਾ

੪੭੧. ਅਟ੍ਠਮੇ – ਅਧਿਕਰਣਜਾਤਾਨਨ੍ਤਿ ਏਤੇਹਿ ਭਣ੍ਡਨਾਦੀਹਿ ਉਪ੍ਪਨ੍ਨਵਿਵਾਦਾਧਿਕਰਣਾਨਂ. ਉਪਸ੍ਸੁਤਿਨ੍ਤਿ ਸੁਤਿਸਮੀਪਂ; ਯਤ੍ਥ ਠਤ੍ਵਾ ਸਕ੍ਕਾ ਹੋਤਿ ਤੇਸਂ ਵਚਨਂ ਸੋਤੁਂ, ਤਤ੍ਥਾਤਿ ਅਤ੍ਥੋ. ਗਚ੍ਛਤਿ ਆਪਤ੍ਤਿ ਦੁਕ੍ਕਟਸ੍ਸਾਤਿ ਏਤ੍ਥ ਪਦਵਾਰੇ ਪਦਵਾਰੇ ਦੁਕ੍ਕਟਂ. ਮਨ੍ਤੇਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਅਞ੍ਞੇਨ ਸਦ੍ਧਿਂ ਅਞ੍ਞਸ੍ਮਿਂ ਮਨ੍ਤਯਮਾਨੇ; ‘‘ਮਨ੍ਤੇਨ੍ਤੇ’’ਤਿ ਵਾ ਪਾਠੋ, ਅਯਮੇਵਤ੍ਥੋ.

੪੭੩. ਵੂਪਸਮਿਸ੍ਸਾਮੀਤਿ ਉਪਸਮਂ ਗਮਿਸ੍ਸਾਮਿ, ਕਲਹਂ ਨ ਕਰਿਸ੍ਸਾਮਿ. ਅਤ੍ਤਾਨਂ ਪਰਿਮੋਚੇਸ੍ਸਾਮੀਤਿ ਮਮ ਅਕਾਰਕਭਾਵਂ ਕਥੇਤ੍ਵਾ ਅਤ੍ਤਾਨਂ ਮੋਚੇਸ੍ਸਾਮਿ. ਸੇਸਮੇਤ੍ਥ ਉਤ੍ਤਾਨਮੇਵ.

ਥੇਯ੍ਯਸਤ੍ਥਸਮੁਟ੍ਠਾਨਂ – ਕਾਯਚਿਤ੍ਤਤੋ ਕਾਯਵਾਚਾਚਿਤ੍ਤਤੋ ਚ ਸਮੁਟ੍ਠਾਤਿ, ਸਿਯਾ ਕਿਰਿਯਂ ਸੋਤੁਕਾਮਤਾਯ ਗਮਨਵਸੇਨ, ਸਿਯਾ ਅਕਿਰਿਯਂ ਠਿਤਟ੍ਠਾਨਂ ਆਗਨ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤਯਮਾਨਾਨਂ ਅਜਾਨਾਪਨਵਸੇਨ, ਰੂਪਿਯਂ ਅਞ੍ਞਵਾਦਕਂ ਉਪਸ੍ਸੁਤੀਤਿ ਇਮਾਨਿ ਹਿ ਤੀਣਿ ਸਿਕ੍ਖਾਪਦਾਨਿ ਏਕਪਰਿਚ੍ਛੇਦਾਨਿ, ਸਞ੍ਞਾਵਿਮੋਕ੍ਖਂ, ਸਚਿਤ੍ਤਕਂ, ਲੋਕਵਜ੍ਜਂ, ਕਾਯਕਮ੍ਮਂ, ਵਚੀਕਮ੍ਮਂ, ਅਕੁਸਲਚਿਤ੍ਤਂ, ਦੁਕ੍ਖਵੇਦਨਨ੍ਤਿ.

ਉਪਸ੍ਸੁਤਿਸਿਕ੍ਖਾਪਦਂ ਅਟ੍ਠਮਂ.