੧-੪. ਪਠਮਪੁਬ੍ਬੇਸਮ੍ਬੋਧਸੁਤ੍ਤਾਦਿਵਣ੍ਣਨਾ

੧੩-੧੬. ਯਮਕਵਗ੍ਗਸ੍ਸ ਪਠਮਦੁਤਿਯੇਸੁ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਿਕਾਨਨ੍ਤਿ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਜ੍ਝਤ੍ਤਵਸੇਨ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਿਕਾਨਂ. ਸੋ ਪਨ ਨੇਸਂ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਿਕਭਾਵੋ ਛਨ੍ਦਰਾਗਸ੍ਸ ਅਧਿਮਤ੍ਤਬਲਵਤਾਯ ਵੇਦਿਤਬ੍ਬੋ. ਮਨੁਸ੍ਸਾਨਞ੍ਹਿ ਅਨ੍ਤੋਘਰਂ ਵਿਯ ਛ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਿਕਾਯਤਨਾਨਿ, ਘਰੂਪਚਾਰਂ ਵਿਯ ਛ ਬਾਹਿਰਾਯਤਨਾਨਿ. ਯਥਾ ਨੇਸਂ ਪੁਤ੍ਤਦਾਰਧਨਧਞ੍ਞਪੁਣ੍ਣੇ ਅਨ੍ਤੋਘਰੇ ਛਨ੍ਦਰਾਗੋ ਅਧਿਮਤ੍ਤਬਲਵਾ ਹੋਤਿ, ਤਤ੍ਥ ਕਸ੍ਸਚਿ ਪਵਿਸਿਤੁਂ ਨ ਦੇਨ੍ਤਿ, ਅਪ੍ਪਮਤ੍ਤੇਨ ਭਾਜਨਸਦ੍ਦਮਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ‘‘ਕਿਂ ਏਤ’’ਨ੍ਤਿ? ਵਤ੍ਤਾਰੋ ਭਵਨ੍ਤਿ. ਏਵਮੇਵਂ ਛਸੁ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਿਕੇਸੁ ਆਯਤਨੇਸੁ ਅਧਿਮਤ੍ਤਬਲਵਛਨ੍ਦਰਾਗੋਤਿ. ਇਤਿ ਇਮਾਯ ਛਨ੍ਦਰਾਗਬਲਵਤਾਯ ਤਾਨਿ ‘‘ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਿਕਾਨੀ’’ਤਿ ਵੁਤ੍ਤਾਨਿ. ਘਰੂਪਚਾਰੇ ਪਨ ਨੋ ਤਥਾ ਬਲਵਾ ਹੋਤਿ, ਤਤ੍ਥ ਚਰਨ੍ਤੇ ਮਨੁਸ੍ਸੇਪਿ ਚਤੁਪ੍ਪਦਾਨਿਪਿ ਨ ਸਹਸਾ ਨਿਵਾਰੇਨ੍ਤਿ. ਕਿਞ੍ਚਾਪਿ ਨ ਨਿਵਾਰੇਨ੍ਤਿ, ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤਾ ਪਨ ਪਸੁਪਚ੍ਛਿਮਤ੍ਤਮ੍ਪਿ ਗਹਿਤੁਂ ਨ ਦੇਨ੍ਤਿ. ਇਤਿ ਨੇਸਂ ਤਤ੍ਥ ਨ ਅਧਿਮਤ੍ਤਬਲਵਛਨ੍ਦਰਾਗੋ ਹੋਤਿ. ਰੂਪਾਦੀਸੁਪਿ ਤਥੇਵ ਨ ਅਧਿਮਤ੍ਤਬਲਵਛਨ੍ਦਰਾਗੋ, ਤਸ੍ਮਾ ਤਾਨਿ ‘‘ਬਾਹਿਰਾਨੀ’’ਤਿ ਵੁਤ੍ਤਾਨਿ. ਵਿਤ੍ਥਾਰਤੋ ਪਨ ਅਜ੍ਝਤ੍ਤਿਕਬਾਹਿਰਕਥਾ ਵਿਸੁਦ੍ਧਿਮਗ੍ਗੇ ਵੁਤ੍ਤਾਵ. ਸੇਸਂ ਦ੍ਵੀਸੁਪਿ ਸੁਤ੍ਤੇਸੁ ਹੇਟ੍ਠਾ ਵੁਤ੍ਤਨਯਮੇਵ. ਤਥਾ ਤਤਿਯਚਤੁਤ੍ਥੇਸੁ.