੮. ਕੁਲਘਰਣੀਸੁਤ੍ਤਵਣ੍ਣਨਾ

੨੨੮. ਅਟ੍ਠਮੇ ਅਜ੍ਝੋਗਾਲ਼੍ਹਪ੍ਪਤ੍ਤੋਤਿ ਓਗਾਹਪ੍ਪਤ੍ਤੋ. ਸੋ ਕਿਰ ਸਤ੍ਥੁ ਸਨ੍ਤਿਕੇ ਕਮ੍ਮਟ੍ਠਾਨਂ ਗਹੇਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਨਸਣ੍ਡਂ ਪਵਿਸਿਤ੍ਵਾ ਦੁਤਿਯਦਿਵਸੇ ਗਾਮਂ ਪਿਣ੍ਡਾਯ ਪਾਵਿਸਿ ਪਾਸਾਦਿਕੇਹਿ ਅਭਿਕ੍ਕਨ੍ਤਾਦੀਹਿ. ਅਞ੍ਞਤਰਂ ਕੁਲਂ ਤਸ੍ਸ ਇਰਿਯਾਪਥੇ ਪਸੀਦਿਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਪਤਿਟ੍ਠਿਤੇਨ ਵਨ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤਂ ਅਦਾਸਿ. ਭਤ੍ਤਾਨੁਮੋਦਨਂ ਪੁਨ ਸੁਤ੍ਵਾ ਅਤਿਰੇਕਤਰਂ ਪਸੀਦਿਤ੍ਵਾ, ‘‘ਭਨ੍ਤੇ, ਨਿਚ੍ਚਕਾਲਂ ਇਧੇਵ ਭਿਕ੍ਖਂ ਗਣ੍ਹਥਾ’’ਤਿ ਨਿਮਨ੍ਤੇਸਿ. ਥੇਰੋ ਅਧਿਵਾਸੇਤ੍ਵਾ ਤੇਸਂ ਆਹਾਰਂ ਪਰਿਭੁਞ੍ਜਮਾਨੋ ਵੀਰਿਯਂ ਪਗ੍ਗਯ੍ਹ ਘਟੇਨ੍ਤੋ ਅਰਹਤ੍ਤਂ ਪਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤੇਸਿ – ‘‘ਬਹੂਪਕਾਰਂ ਮੇ ਏਤਂ ਕੁਲਂ, ਅਞ੍ਞਤ੍ਥ ਗਨ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਕਰਿਸ੍ਸਾਮੀ’’ਤਿ? ਫਲਸਮਾਪਤ੍ਤਿਸੁਖਂ ਅਨੁਭਵਨ੍ਤੋ ਤਤ੍ਥੇਵ ਵਸਿ. ਅਜ੍ਝਭਾਸੀਤਿ ਸਾ ਕਿਰ ਥੇਰਸ੍ਸ ਖੀਣਾਸਵਭਾਵਂ ਅਜਾਨਨ੍ਤੀ ਚਿਨ੍ਤੇਸਿ – ‘‘ਅਯਂ ਥੇਰੋ ਨੇਵ ਅਞ੍ਞਂ ਗਾਮਂ ਗਚ੍ਛਤਿ, ਨ ਅਞ੍ਞਂ ਘਰਂ, ਨ ਰੁਕ੍ਖਮੂਲਆਸਨਸਾਲਾਦੀਸੁ ਨਿਸੀਦਤਿ, ਨਿਚ੍ਚਕਾਲਂ ਘਰਂ ਪਵਿਸਿਤ੍ਵਾਵ ਨਿਸੀਦਤਿ, ਉਭੋਪੇਤੇ ਓਗਾਧਪ੍ਪਤ੍ਤਾ ਪਟਿਗਾਧਪ੍ਪਤ੍ਤਾ, ਕਦਾਚਿ ਏਸ ਇਮਂ ਕੁਲਂ ਦੂਸੇਯ੍ਯ, ਚੋਦੇਸ੍ਸਾਮਿ ਨ’’ਨ੍ਤਿ. ਤਸ੍ਮਾ ਅਭਾਸਿ.

ਸਣ੍ਠਾਨੇਤਿ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਸ੍ਸ ਆਸਨ੍ਨੇ ਮਨੁਸ੍ਸਾਨਂ ਭਣ੍ਡਕਂ ਓਤਾਰੇਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਸਮਨਟ੍ਠਾਨੇ. ਸਙ੍ਗਮ੍ਮਾਤਿ ਸਮਾਗਨ੍ਤ੍ਵਾ. ਮਨ੍ਤੇਨ੍ਤੀਤਿ ਕਥੇਨ੍ਤਿ. ਮਞ੍ਚ ਤਞ੍ਚਾਤਿ ਮਞ੍ਚ ਕਥੇਨ੍ਤਿ ਤਞ੍ਚ ਕਥੇਨ੍ਤਿ. ਕਿਮਨ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ? ਬਹੂ ਹਿ ਸਦ੍ਦਾ ਪਚ੍ਚੂਹਾਤਿ ਬਹੁਕਾ ਏਤੇ ਲੋਕਸ੍ਮਿਂ ਪਟਿਲੋਮਸਦ੍ਦਾ. ਨ ਤੇਨਾਤਿ ਤੇਨ ਕਾਰਣੇਨ, ਤੇਨ ਵਾ ਤਪਸ੍ਸਿਨਾ ਨ ਮਙ੍ਕੁ ਹੋਤਬ੍ਬਂ. ਨ ਹਿ ਤੇਨਾਤਿ ਨ ਹਿ ਤੇਨ ਪਰੇਹਿ ਵੁਤ੍ਤਵਚਨੇਨ ਸਤ੍ਤੋ ਕਿਲਿਸ੍ਸਤਿ, ਅਤ੍ਤਨਾ ਕਤੇਨ ਪਨ ਪਾਪਕਮ੍ਮੇਨੇਵ ਕਿਲਿਸ੍ਸਤੀਤਿ ਦਸ੍ਸੇਤਿ. ਵਾਤਮਿਗੋ ਯਥਾਤਿ ਯਥਾ ਵਨੇ ਵਾਤਮਿਗੋ ਵਾਤੇਰਿਤਾਨਂ ਪਣ੍ਣਾਦੀਨਂ ਸਦ੍ਦੇਨ ਪਰਿਤਸ੍ਸਤਿ, ਏਵਂ ਯੋ ਸਦ੍ਦਪਰਿਤ੍ਤਾਸੀ ਹੋਤੀਤਿ ਅਤ੍ਥੋ. ਨਾਸ੍ਸ ਸਮ੍ਪਜ੍ਜਤੇ ਵਤਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਸ ਲਹੁਚਿਤ੍ਤਸ੍ਸ ਵਤਂ ਨ ਸਮ੍ਪਜ੍ਜਤਿ. ਥੇਰੋ ਪਨ ਖੀਣਾਸਵਤ੍ਤਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਵਤੋਤਿ ਵੇਦਿਤਬ੍ਬੋ. ਅਟ੍ਠਮਂ.