૩. પેસલસુત્તં

૨૧૧. એકં સમયં આયસ્મા વઙ્ગીસો આળવિયં વિહરતિ અગ્ગાળવે ચેતિયે આયસ્મતા નિગ્રોધકપ્પેન ઉપજ્ઝાયેન સદ્ધિં. તેન ખો પન સમયેન આયસ્મા વઙ્ગીસો અત્તનો પટિભાનેન અઞ્ઞે પેસલે ભિક્ખૂ અતિમઞ્ઞતિ. અથ ખો આયસ્મતો વઙ્ગીસસ્સ એતદહોસિ – ‘‘અલાભા વત મે, ન વત મે લાભા; દુલ્લદ્ધં વત મે, ન વત મે સુલદ્ધં; ય્વાહં અત્તનો પટિભાનેન અઞ્ઞે પેસલે ભિક્ખૂ અતિમઞ્ઞામી’’તિ. અથ ખો આયસ્મા વઙ્ગીસો અત્તનાવ અત્તનો વિપ્પટિસારં ઉપ્પાદેત્વા તાયં વેલાયં ઇમા ગાથાયો અભાસિ –

‘‘માનં પજહસ્સુ ગોતમ, માનપથઞ્ચ પજહસ્સુ;

અસેસં માનપથસ્મિં, સમુચ્છિતો વિપ્પટિસારીહુવા ચિરરત્તં.

‘‘મક્ખેન મક્ખિતા પજા, માનહતા નિરયં પપતન્તિ;

સોચન્તિ જના ચિરરત્તં, માનહતા નિરયં ઉપપન્ના.

‘‘ન હિ સોચતિ ભિક્ખુ કદાચિ, મગ્ગજિનો સમ્માપટિપન્નો;

કિત્તિઞ્ચ સુખઞ્ચ અનુભોતિ, ધમ્મદસોતિ તમાહુ પહિતત્તં.

‘‘તસ્મા અખિલોધ પધાનવા, નીવરણાનિ પહાય વિસુદ્ધો;

માનઞ્ચ પહાય અસેસં, વિજ્જાયન્તકરો સમિતાવી’’તિ.