૭. પપઞ્ચખયસુત્તં

૬૭. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. તેન ખો પન સમયેન ભગવા અત્તનો પપઞ્ચસઞ્ઞાસઙ્ખાપહાનં પચ્ચવેક્ખમાનો નિસિન્નો હોતિ.

અથ ખો ભગવા અત્તનો પપઞ્ચસઞ્ઞાસઙ્ખાપહાનં વિદિત્વા તાયં વેલાયં ઇમં ઉદાનં ઉદાનેસિ –

‘‘યસ્સ પપઞ્ચા ઠિતિ ચ નત્થિ,

સન્દાનં પલિઘઞ્ચ વીતિવત્તો;

તં નિત્તણ્હં મુનિં ચરન્તં,

નાવજાનાતિ સદેવકોપિ લોકો’’તિ. સત્તમં;