૫. ઉપાસકસુત્તં

૧૫. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા સાવત્થિયં વિહરતિ જેતવને અનાથપિણ્ડિકસ્સ આરામે. તેન ખો પન સમયેન અઞ્ઞતરો ઇચ્છાનઙ્ગલકો ઉપાસકો સાવત્થિં અનુપ્પત્તો હોતિ કેનચિદેવ કરણીયેન. અથ ખો સો ઉપાસકો સાવત્થિયં તં કરણીયં તીરેત્વા યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં અભિવાદેત્વા એકમન્તં નિસીદિ. એકમન્તં નિસિન્નં ખો તં ઉપાસકં ભગવા એતદવોચ – ‘‘ચિરસ્સં ખો ત્વં, ઉપાસક, ઇમં પરિયાયમકાસિ યદિદં ઇધાગમનાયા’’તિ.

‘‘ચિરપટિકાહં, ભન્તે, ભગવન્તં દસ્સનાય ઉપસઙ્કમિતુકામો, અપિ ચાહં કેહિચિ કેહિચિ કિચ્ચકરણીયેહિ બ્યાવટો. એવાહં નાસક્ખિં ભગવન્તં દસ્સનાય ઉપસઙ્કમિતુ’’ન્તિ.

અથ ખો ભગવા એતમત્થં વિદિત્વા તાયં વેલાયં ઇમં ઉદાનં ઉદાનેસિ –

‘‘સુખં વત તસ્સ ન હોતિ કિઞ્ચિ,

સઙ્ખાતધમ્મસ્સ બહુસ્સુતસ્સ;

સકિઞ્ચનં પસ્સ વિહઞ્ઞમાનં,

જનો જનસ્મિં પટિબન્ધરૂપો’’તિ. પઞ્ચમં;