१. पठमसिक्खापदं
८८३. तेन समयेन बुद्धो भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन सम्बहुला [महाव. ३५०] भिक्खुनियो अचिरवतिया नदिया वेसियाहि सद्धिं नग्गा एकतित्थे नहायन्ति. वेसिया ता भिक्खुनियो उप्पण्डेसुं – ‘‘किं नु खो नाम तुम्हाकं, अय्ये, दहरानं [दहरानं दहरानं (सी.)] ब्रह्मचरियं चिण्णेन, ननु नाम कामा परिभुञ्जितब्बा! यदा जिण्णा भविस्सथ तदा ब्रह्मचरियं चरिस्सथ. एवं तुम्हाकं उभो अत्था परिग्गहिता भविस्सन्ती’’ति. भिक्खुनियो वेसियाहि उप्पण्डियमाना मङ्कू अहेसुं. अथ खो ता भिक्खुनियो उपस्सयं गन्त्वा भिक्खुनीनं एतमत्थं आरोचेसुं. भिक्खुनियो भिक्खूनं एतमत्थं आरोचेसुं. भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘तेन हि, भिक्खवे, भिक्खुनीनं सिक्खापदं पञ्ञपेस्सामि दस अत्थवसे पटिच्च – सङ्घसुट्ठुताय…पे… विनयानुग्गहाय. एवञ्च पन, भिक्खवे, भिक्खुनियो इमं सिक्खापदं उद्दिसन्तु –
८८४. ‘‘या पन भिक्खुनी नग्गा नहायेय्य, पाचित्तिय’’न्ति.
८८५. या पनाति या यादिसा…पे… भिक्खुनीति…पे… अयं इमस्मिं अत्थे अधिप्पेता भिक्खुनीति.
नग्गा नहायेय्याति अनिवत्था वा अपारुता वा नहायति, पयोगे दुक्कटं. नहानपरियोसाने आपत्ति पाचित्तियस्स.
८८६. अनापत्ति अच्छिन्नचीवरिकाय वा नट्ठचीवरिकाय वा, आपदासु, उम्मत्तिकाय, आदिकम्मिकायाति.
पठमसिक्खापदं निट्ठितं.