३. ततियसिक्खापदं

८०२. तेन समयेन बुद्धो भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन द्वे भिक्खुनियो अनभिरतिया पीळिता ओवरकं पविसित्वा तलघातकं करोन्ति. भिक्खुनियो तेन सद्देन उपधावित्वा ता भिक्खुनियो एतदवोचुं – ‘‘किस्स तुम्हे, अय्ये, पुरिसेन सद्धिं सम्पदुस्सथा’’ति? ‘‘न मयं, अय्ये, पुरिसेन सद्धिं सम्पदुस्सामा’’ति. भिक्खुनीनं एतमत्थं आरोचेसुं. या ता भिक्खुनियो अप्पिच्छा…पे… ता उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम भिक्खुनियो तलघातकं करिस्सन्ती’’ति…पे… सच्चं किर, भिक्खवे, भिक्खुनियो तलघातकं करोन्तीति? ‘‘सच्चं, भगवा’’ति. विगरहि बुद्धो भगवा…पे… कथञ्हि नाम, भिक्खवे, भिक्खुनियो तलघातकं करिस्सन्ति! नेतं, भिक्खवे, अप्पसन्नानं वा पसादाय…पे… एवञ्च पन, भिक्खवे, भिक्खुनियो इमं सिक्खापदं उद्दिसन्तु –

८०३. ‘‘तलघातके पाचित्तिय’’न्ति.

८०४. तलघातकं नाम सम्फस्सं सादियन्ती अन्तमसो उप्पलपत्तेनपि मुत्तकरणे पहारं देति, आपत्ति पाचित्तियस्स.

८०५. अनापत्ति आबाधपच्चया, उम्मत्तिकाय, आदिकम्मिकायाति.

ततियसिक्खापदं निट्ठितं.