४. चतुत्थसिक्खापदं
८०६. तेन समयेन बुद्धो भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरा पुराणराजोरोधा भिक्खुनीसु पब्बजिता [अञ्ञतरो पुराणराजोरोधो भिक्खुनीसु पब्बजितो (स्या.)] होति. अञ्ञतरा भिक्खुनी अनभिरतिया पीळिता येन सा भिक्खुनी तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा तं भिक्खुनिं एतदवोच – ‘‘राजा खो, अय्ये, तुम्हे चिराचिरं गच्छति. कथं तुम्हे धारेथा’’ति? ‘‘जतुमट्ठकेन, अय्ये’’ति. ‘‘किं एतं, अय्ये, जतुमट्ठक’’न्ति? अथ खो सा भिक्खुनी तस्सा भिक्खुनिया जतुमट्ठकं आचिक्खि. अथ खो सा भिक्खुनी जतुमट्ठकं आदियित्वा धोवितुं विस्सरित्वा एकमन्तं छड्डेसि. भिक्खुनियो मक्खिकाहि सम्परिकिण्णं पस्सित्वा एवमाहंसु – ‘‘कस्सिदं कम्म’’न्ति? सा एवमाह – ‘‘मय्हिदं कम्म’’न्ति. या ता भिक्खुनियो अप्पिच्छा…पे… ता उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम भिक्खुनी जतुमट्ठकं आदियिस्सती’’ति…पे… सच्चं किर, भिक्खवे, भिक्खुनी जतुमट्ठकं आदियतीति [आदियीति (क.)]? ‘‘सच्चं, भगवा’’ति. विगरहि बुद्धो भगवा…पे… कथञ्हि नाम, भिक्खवे, भिक्खुनी जतुमट्ठकं आदियिस्सति! नेतं, भिक्खवे, अप्पसन्नानं वा पसादाय…पे… एवञ्च पन, भिक्खवे, भिक्खुनियो इमं सिक्खापदं उद्दिसन्तु –
८०७. ‘‘जतुमट्ठके [जतुमट्टके (सी.)] पाचित्तिय’’न्ति.
८०८. जतुमट्ठकं नाम जतुमयं कट्ठमयं पिट्ठमयं मत्तिकामयं.
आदियेय्याति सम्फस्सं सादियन्ती अन्तमसो उप्पलपत्तम्पि मुत्तकरणं पवेसेति, आपत्ति पाचित्तियस्स.
८०९. अनापत्ति आबाधपच्चया, उम्मत्तिकाय, आदिकम्मिकायाति.
चतुत्थसिक्खापदं निट्ठितं.