२२६. नग्गियपटिक्खेपकथा
३७०. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु नग्गो हुत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा भगवन्तं एतदवोच – ‘‘भगवा, भन्ते, अनेकपरियायेन अप्पिच्छस्स सन्तुट्ठस्स सल्लेखस्स धुतस्स पासादिकस्स अपचयस्स वीरियारम्भस्स वण्णवादी. इदं, भन्ते, नग्गियं अनेकपरियायेन अप्पिच्छताय सन्तुट्ठिताय सल्लेखाय धुतताय [धुतत्ताय (क.)] पासादिकताय अपचयाय वीरियारम्भाय संवत्तति. साधु, भन्ते, भगवा भिक्खूनं नग्गियं अनुजानातू’’ति. विगरहि बुद्धो भगवा – ‘‘अननुच्छविकं, मोघपुरिस, अननुलोमिकं अप्पतिरूपं अस्सामणकं अकप्पियं अकरणीयं. कथञ्हि नाम त्वं, मोघपुरिस, नग्गियं तित्थियसमादानं समादियिस्ससि. नेतं, मोघपुरिस, अप्पसन्नानं वा पसादाय…पे…’’ विगरहित्वा धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘न, भिक्खवे, नग्गियं तित्थियसमादानं समादियितब्बं. यो समादियेय्य, आपत्ति थुल्लच्चयस्सा’’ति.
नग्गियपटिक्खेपकथा निट्ठिता.