२२५. मतसन्तककथा

३६७. तेन खो पन समयेन द्वे भिक्खू कोसलेसु जनपदे अद्धानमग्गप्पटिपन्ना होन्ति. ते अञ्ञतरं आवासं उपगच्छिंसु. तत्थ अञ्ञतरो भिक्खु गिलानो होति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता खो, आवुसो, गिलानुपट्ठानं वण्णितं. हन्द, मयं, आवुसो, इमं भिक्खुं उपट्ठहेमा’’ति. ते तं उपट्ठहिंसु. सो तेहि उपट्ठहियमानो कालमकासि. अथ खो ते भिक्खू तस्स भिक्खुनो पत्तचीवरमादाय सावत्थिं गन्त्वा भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. ‘‘भिक्खुस्स, भिक्खवे, कालङ्कते सङ्घो सामी पत्तचीवरे, अपिच गिलानुपट्ठाका बहूपकारा. अनुजानामि, भिक्खवे, सङ्घेन तिचीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं दातुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, दातब्बं. तेन गिलानुपट्ठाकेन भिक्खुना सङ्घं उपसङ्कमित्वा एवमस्स वचनीयो – ‘इत्थन्नामो, भन्ते, भिक्खु कालङ्कतो. इदं तस्स तिचीवरञ्च पत्तो चा’’’ति. ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन सङ्घो ञापेतब्बो –

‘‘सुणातु मे, भन्ते, सङ्घो. इत्थन्नामो भिक्खु कालङ्कतो. इदं तस्स तिचीवरञ्च पत्तो च. यदि सङ्घस्स पत्तकल्लं, सङ्घो इमं तिचीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं ददेय्य. एसा ञत्ति.

‘‘सुणातु मे, भन्ते, सङ्घो. इत्थन्नामो भिक्खु कालङ्कतो. इदं तस्स तिचीवरञ्च पत्तो च. सङ्घो इमं तिचीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं देति. यस्सायस्मतो खमति इमस्स तिचीवरस्स च पत्तस्स च गिलानुपट्ठाकानं दानं, सो तुण्हस्स; यस्स नक्खमति, सो भासेय्य.

‘‘दिन्नं इदं सङ्घेन तिचीवरञ्च पत्तो च गिलानुपट्ठाकानं. खमति सङ्घस्स, तस्मा तुण्ही, एवमेतं धारयामी’’ति.

३६८. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो सामणेरो कालङ्कतो होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. सामणेरस्स, भिक्खवे, कालङ्कते सङ्घो सामी पत्तचीवरे, अपि च गिलानुपट्ठाका बहूपकारा. अनुजानामि, भिक्खवे, सङ्घेन चीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं दातुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, दातब्बं. तेन गिलानुपट्ठाकेन भिक्खुना सङ्घं उपसङ्कमित्वा एवमस्स वचनीयो – ‘‘इत्थन्नामो, भन्ते, सामणेरो कालङ्कतो, इदं तस्स चीवरञ्च पत्तो चा’’ति. ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन सङ्घो ञापेतब्बो –

‘‘सुणातु मे, भन्ते, सङ्घो. इत्थन्नामो सामणेरो कालङ्कतो. इदं तस्स चीवरञ्च पत्तो च. यदि सङ्घस्स पत्तकल्लं, सङ्घो इमं चीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं ददेय्य. एसा ञत्ति.

‘‘सुणातु मे, भन्ते, सङ्घो. इत्थन्नामो सामणेरो कालङ्कतो. इदं तस्स चीवरञ्च पत्तो च. सङ्घो इमं चीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं देति. यस्सायस्मतो खमति इमस्स चीवरस्स च पत्तस्स च गिलानुपट्ठाकानं दानं, सो तुण्हस्स; यस्स नक्खमति, सो भासेय्य.

‘‘दिन्नं इदं सङ्घेन चीवरञ्च पत्तो च गिलानुपट्ठाकानं. खमति सङ्घस्स, तस्मा तुण्ही, एवमेतं धारयामी’’ति.

३६९. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु च सामणेरो च गिलानं उपट्ठहिंसु. सो तेहि उपट्ठहियमानो कालमकासि. अथ खो तस्स गिलानुपट्ठाकस्स भिक्खुनो एतदहोसि – ‘‘कथं नु खो गिलानुपट्ठाकस्स सामणेरस्स चीवरपटिवीसो दातब्बो’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, गिलानुपट्ठाकस्स सामणेरस्स समकं पटिवीसं दातुन्ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु बहुभण्डो बहुपरिक्खारो कालङ्कतो होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. भिक्खुस्स, भिक्खवे, कालङ्कते सङ्घो सामी पत्तचीवरे, अपि च गिलानुपट्ठाका बहूपकारा. अनुजानामि, भिक्खवे, सङ्घेन तिचीवरञ्च पत्तञ्च गिलानुपट्ठाकानं दातुं. यं तत्थ लहुभण्डं लहुपरिक्खारं तं सम्मुखीभूतेन सङ्घेन भाजेतुं. यं तत्थ गरुभण्डं गरुपरिक्खारं तं आगतानागतस्स चातुद्दिसस्स सङ्घस्स अविस्सज्जिकं अवेभङ्गिकन्ति.

मतसन्तककथा निट्ठिता.