२२२. सङ्घिकचीवरुप्पादकथा

३६३. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु एको वस्सं वसि. तत्थ मनुस्सा सङ्घस्स देमाति चीवरानि अदंसु. अथ खो तस्स भिक्खुनो एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘चतुवग्गो पच्छिमो सङ्घो’ति. अहञ्चम्हि एकको. इमे च मनुस्सा सङ्घस्स देमाति चीवरानि अदंसु. यंनूनाहं इमानि सङ्घिकानि चीवरानि सावत्थिं हरेय्य’’न्ति. अथ खो सो भिक्खु तानि चीवरानि आदाय सावत्थिं गन्त्वा भगवतो एतमत्थं आरोचेसि. ‘‘तुय्हेव, भिक्खु, तानि चीवरानि याव कथिनस्स उब्भाराया’’ति. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु एको वस्सं वसति. तत्थ मनुस्सा सङ्घस्स देमाति चीवरानि देन्ति. अनुजानामि, भिक्खवे, तस्सेव तानि चीवरानि याव कथिनस्स उब्भारायाति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु उतुकालं एको वसि. तत्थ मनुस्सा सङ्घस्स देमाति चीवरानि अदंसु. अथ खो तस्स भिक्खुनो एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘चतुवग्गो पच्छिमो सङ्घो’ति. अहञ्चम्हि एकको. इमे च मनुस्सा सङ्घस्स देमाति चीवरानि अदंसु. यंनूनाहं इमानि सङ्घिकानि चीवरानि सावत्थिं हरेय्य’’न्ति. अथ खो सो भिक्खु तानि चीवरानि आदाय सावत्थिं गन्त्वा भिक्खूनं एतमत्थं आरोचेसि. भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, सम्मुखीभूतेन सङ्घेन भाजेतुं. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु उतुकालं एको वसति. तत्थ मनुस्सा सङ्घस्स देमाति चीवरानि देन्ति. अनुजानामि, भिक्खवे, तेन भिक्खुना तानि चीवरानि अधिट्ठातुं – ‘‘मय्हिमानि चीवरानी’’ति. तस्स चे, भिक्खवे, भिक्खुनो तं चीवरं अनधिट्ठिते अञ्ञो भिक्खु आगच्छति, समको दातब्बो भागो. तेहि चे, भिक्खवे, भिक्खूहि तं चीवरं भाजियमाने, अपातिते कुसे, अञ्ञो भिक्खु आगच्छति, समको दातब्बो भागो. तेहि चे, भिक्खवे, भिक्खूहि तं चीवरं भाजियमाने, पातिते कुसे, अञ्ञो भिक्खु आगच्छति, नाकामा दातब्बो भागोति.

तेन खो पन समयेन द्वे भातिका थेरा, आयस्मा च इसिदासो आयस्मा च इसिभटो, सावत्थियं वस्संवुट्ठा अञ्ञतरं गामकावासं अगमंसु. मनुस्सा चिरस्सापि थेरा आगताति सचीवरानि भत्तानि अदंसु. आवासिका भिक्खू थेरे पुच्छिंसु – ‘‘इमानि, भन्ते, सङ्घिकानि चीवरानि थेरे आगम्म उप्पन्नानि, सादियिस्सन्ति थेरा भाग’’न्ति. थेरा एवमाहंसु – ‘‘यथा खो मयं, आवुसो, भगवता धम्मं देसितं आजानाम, तुम्हाकंयेव तानि चीवरानि याव कथिनस्स उब्भाराया’’ति.

तेन खो पन समयेन तयो भिक्खू राजगहे वस्सं वसन्ति. तत्थ मनुस्सा सङ्घस्स

देमाति चीवरानि देन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘चतुवग्गो पच्छिमो सङ्घो’ति. मयञ्चम्हा तयो जना. इमे च मनुस्सा सङ्घस्स देमाति चीवरानि देन्ति. कथं नु खो अम्हेहि पटिपज्जितब्ब’’न्ति? तेन खो पन समयेन सम्बहुला थेरा, आयस्मा च निलवासी आयस्मा च साणवासी आयस्मा च गोतको आयस्मा च भगु आयस्मा च फळिकसन्तानो, पाटलिपुत्ते विहरन्ति कुक्कुटारामे. अथ खो ते भिक्खू पाटलिपुत्तं गन्त्वा थेरे पुच्छिंसु. थेरा एवमाहंसु – ‘‘यथा खो मयं आवुसो भगवता धम्मं देसितं आजानाम, तुम्हाकंयेव तानि चीवरानि याव कथिनस्स उब्भाराया’’ति.

सङ्घिकचीवरुप्पादकथा निट्ठिता.