२२३. उपनन्दसक्यपुत्तवत्थु

३६४. तेन खो पन समयेन आयस्मा उपनन्दो सक्यपुत्तो सावत्थियं वस्संवुट्ठो अञ्ञतरं गामकावासं अगमासि. तत्थ च भिक्खू चीवरं भाजेतुकामा सन्निपतिंसु. ते एवमाहंसु – ‘‘इमानि खो, आवुसो, सङ्घिकानि चीवरानि भाजियिस्सन्ति, सादियिस्ससि भाग’’न्ति? ‘‘आमावुसो, सादियिस्सामी’’ति. ततो चीवरभागं गहेत्वा अञ्ञं आवासं अगमासि. तत्थपि भिक्खू चीवरं भाजेतुकामा सन्निपतिंसु. तेपि एवमाहंसु – ‘‘इमानि खो, आवुसो, सङ्घिकानि चीवरानि भाजियिस्सन्ति, सादियिस्ससि भाग’’न्ति? ‘‘आमावुसो, सादियिस्सामी’’ति. ततोपि चीवरभागं गहेत्वा अञ्ञं आवासं अगमासि. तत्थपि भिक्खू चीवरं भाजेतुकामा सन्निपतिंसु. तेपि एवमाहंसु – ‘‘इमानि खो, आवुसो, सङ्घिकानि चीवरानि भाजियिस्सन्ति, सादियिस्ससि भाग’’न्ति? ‘‘आमावुसो, सादियिस्सामी’’ति. ततोपि चीवरभागं गहेत्वा महन्तं चीवरभण्डिकं आदाय पुनदेव सावत्थिं पच्चागञ्छि. भिक्खू एवमाहंसु – ‘‘महापुञ्ञोसि त्वं, आवुसो उपनन्द, बहुं ते चीवरं उप्पन्न’’न्ति. ‘‘कुतो मे, आवुसो, पुञ्ञं? इधाहं, आवुसो, सावत्थियं वस्संवुट्ठो अञ्ञतरं गामकावासं अगमासिं. तत्थ भिक्खू चीवरं भाजेतुकामा सन्निपतिंसु. ते मं एवमाहंसु – ‘इमानि खो, आवुसो, सङ्घिकानि चीवरानि भाजियिस्सन्ति, सादियिस्ससि भाग’न्ति? ‘आमावुसो, सादियिस्सामी’ति. ततो चीवरभागं गहेत्वा अञ्ञं आवासं अगमासिं. तत्थपि भिक्खू चीवरं भाजेतुकामा सन्निपतिंसु. तेपि मं एवमाहंसु – ‘इमानि खो, आवुसो, सङ्घिकानि चीवरानि भाजियिस्सन्ति, सादियिस्ससि भाग’’’न्ति? ‘आमावुसो, सादियिस्सामी’ति. ततोपि चीवरभागं गहेत्वा अञ्ञं आवासं अगमासिं. तत्थपि भिक्खू चीवरं भाजेतुकामा सन्निपतिंसु. तेपि मं एवमाहंसु – ‘इमानि खो, आवुसो, सङ्घिकानि चीवरानि भाजियिस्सन्ति, सादियिस्ससि भाग’न्ति? ‘आमावुसो, सादियिस्सामी’ति. ततोपि चीवरभागं अग्गहेसिं. एवं मे बहुं चीवरं उप्पन्नन्ति. ‘‘किं पन त्वं, आवुसो उपनन्द, अञ्ञत्र वस्संवुट्ठो अञ्ञत्र चीवरभागं सादियी’’ति? ‘‘एवमावुसो’’ति. ये ते भिक्खू अप्पिच्छा…पे… ते उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम आयस्मा उपनन्दो सक्यपुत्तो अञ्ञत्र वस्संवुट्ठो अञ्ञत्र चीवरभागं सादियिस्सती’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं…पे… ‘‘सच्चं किर त्वं, उपनन्द, अञ्ञत्र वस्संवुट्ठो अञ्ञत्र चीवरभागं सादियी’’ति? ‘‘सच्चं भगवा’’ति. विगरहि बुद्धो भगवा…पे… कथञ्हि नाम त्वं, मोघपुरिस, अञ्ञत्र वस्संवुट्ठो अञ्ञत्र चीवरभागं सादियिस्ससि. नेतं, मोघपुरिस, अप्पसन्नानं वा पसादाय…पे… विगरहित्वा…पे… धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘न, भिक्खवे, अञ्ञत्र वस्संवुट्ठेन अञ्ञत्र चीवरभागो सादितब्बो. यो सादियेय्य, आपत्ति दुक्कटस्सा’’ति.

तेन खो पन समयेन आयस्मा उपनन्दो सक्यपुत्तो एको द्वीसु आवासेसु वस्सं वसि – ‘‘एवं मे बहुं चीवरं उप्पज्जिस्सती’’ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘कथं नु खो आयस्मतो उपनन्दस्स सक्यपुत्तस्स चीवरपटिवीसो दातब्बो’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. देथ, भिक्खवे, मोघपुरिसस्स एकाधिप्पायं. इध पन, भिक्खवे, भिक्खु एको द्वीसु आवासेसु वस्सं वसति – ‘‘एवं मे बहुं चीवरं उप्पज्जिस्सती’’ति. सचे अमुत्र उपड्ढं अमुत्र उपड्ढं वसति, अमुत्र उपड्ढो अमुत्र उपड्ढो चीवरपटिवीसो दातब्बो. यत्थ वा पन बहुतरं वसति, ततो चीवरपटिवीसो दातब्बोति.

उपनन्दसक्यपुत्तवत्थु निट्ठितं.