२२१. पच्छिमविकप्पनुपगचीवरादिकथा

३५८. अथ खो भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘यानि तानि भगवता अनुञ्ञातानि तिचीवरन्ति वा वस्सिकसाटिकाति वा निसीदनन्ति वा पच्चत्थरणन्ति वा कण्डुप्पटिच्छादीति वा मुखपुञ्छनचोळन्ति वा परिक्खारचोळन्ति वा, सब्बानि तानि अधिट्ठातब्बानि नु खो, उदाहु, विकप्पेतब्बानी’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, तिचीवरं अधिट्ठातुं न विकप्पेतुं; वस्सिकसाटिकं वस्सानं चातुमासं अधिट्ठातुं, ततो परं विकप्पेतुं; निसीदनं अधिट्ठातुं न विकप्पेतुं; पच्चत्थरणं अधिट्ठातुं न विकप्पेतुं; कण्डुप्पटिच्छादिं यावआबाधा अधिट्ठातुं ततो परं विकप्पेतुं; मुखपुञ्छनचोळं अधिट्ठातुं न विकप्पेतुं; परिक्खारचोळं अधिट्ठातुं न विकप्पेतुन्ति.

अथ खो भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘कित्तकं पच्छिमं नु खो चीवरं विकप्पेतब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, आयामेन अट्ठङ्गुलं सुगतङ्गुलेन चतुरङ्गुलवित्थतं पच्छिमं चीवरं विकप्पेतुन्ति.

३५९. तेन खो पन समयेन आयस्मतो महाकस्सपस्स पंसुकूलकतो गरुको होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, सुत्तलूखं कातुन्ति. विकण्णो होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, विकण्णं उद्धरितुन्ति. सुत्ता ओकिरियन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, अनुवातं परिभण्डं आरोपेतुन्ति.

तेन खो पन समयेन सङ्घाटिया पत्ता लुज्जन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, अट्ठपदकं कातुन्ति.

३६०. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्स भिक्खुनो तिचीवरे कयिरमाने सब्बं छिन्नकं नप्पहोति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, द्वे छिन्नकानि एकं अच्छिन्नकन्ति.

द्वे छिन्नकानि एकं अच्छिन्नकं नप्पहोति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, द्वे अच्छिन्नकानि एकं छिन्नकन्ति.

द्वे अच्छिन्नकानि एकं छिन्नकं नप्पहोति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, अन्वाधिकम्पि आरोपेतुं, न च, भिक्खवे, सब्बं अच्छिन्नकं धारेतब्बं. यो धारेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

३६१. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्स भिक्खुनो बहुं चीवरं उप्पन्नं होति. सो च तं चीवरं मातापितूनं दातुकामो होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. मातापितरोति [मातापितूनं खो (सी.)] खो, भिक्खवे, ददमाने [वदमानो (क.), वदमाने (?)] किं वदेय्याम? अनुजानामि, भिक्खवे, मातापितूनं दातुं. न च, भिक्खवे, सद्धादेय्यं विनिपातेतब्बं. यो विनिपातेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

३६२. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु अन्धवने चीवरं निक्खिपित्वा सन्तरुत्तरेन गामं पिण्डाय पाविसि. चोरा तं चीवरं अवहरिंसु. सो भिक्खु दुच्चोळो होति लूखचीवरो. भिक्खू एवमाहंसु – ‘‘किस्स त्वं, आवुसो, दुच्चोळो लूखचीवरोसी’’ति? ‘‘इधाहं [सो अहं (कत्थचि)], आवुसो, अन्धवने चीवरं निक्खिपित्वा सन्तरुत्तरेन गामं पिण्डाय पाविसिं. चोरा तं चीवरं अवहरिंसु. तेनाहं दुच्चोळो लूखचीवरो’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सन्तरुत्तरेन गामो पविसितब्बो. यो पविसेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

तेन खो पन समयेन आयस्मा आनन्दो अस्सतिया सन्तरुत्तरेन गामं पिण्डाय पाविसि. भिक्खू आयस्मन्तं आनन्दं एतदवोचुं – ‘‘ननु, आवुसो आनन्द, भगवता पञ्ञत्तं – ‘न सन्तरुत्तरेन गामो पविसितब्बो’ति? किस्स त्वं, आवुसो आनन्द, सन्तरुत्तरेन गामं पविट्ठो’’ति? ‘‘सच्चं, आवुसो, भगवता पञ्ञत्तं – ‘न सन्तरुत्तरेन गामो पविसितब्बो’ति. अपि चाहं अस्सतिया पविट्ठो’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं.

पञ्चिमे, भिक्खवे, पच्चया सङ्घाटिया निक्खेपाय – गिलानो वा होति, वस्सिकसङ्केतं वा होति, नदीपारं गन्तुं वा होति, अग्गळगुत्तिविहारो वा होति, अत्थतकथिनं वा होति. इमे खो, भिक्खवे, पञ्च पच्चया सङ्घाटिया निक्खेपाय.

पञ्चिमे, भिक्खवे, पच्चया उत्तरासङ्गस्स निक्खेपाय…पे… अन्तरवासकस्स निक्खेपाय – गिलानो वा होति, वस्सिकसङ्केतं वा होति, नदीपारं गन्तुं वा होति, अग्गळगुत्तिविहारो वा होति, अत्थतकथिनं वा होति. इमे खो, भिक्खवे, पञ्च पच्चया उत्तरासङ्गस्स अन्तरवासकस्स निक्खेपाय.

पञ्चिमे, भिक्खवे, पच्चया वस्सिकसाटिकाय निक्खेपाय – गिलानो वा होति, निस्सीमं गन्तुं वा होति, नदीपारं गन्तुं वा होति, अग्गळगुत्तिविहारो वा होति, वस्सिकसाटिका अकता वा होति विप्पकता वा. इमे खो, भिक्खवे, पञ्च पच्चया वस्सिकसाटिकाय निक्खेपायाति.

पच्छिमविकप्पनुपगचीवरादिकथा निट्ठिता.