२११. कम्बलानुजाननादिकथा

३३८. तेन खो पन समयेन कासिराजा जीवकस्स कोमारभच्चस्स अड्ढकासिकं कम्बलं पाहेसि उपड्ढकासिनं खममानं. अथ खो जीवको कोमारभच्चो तं अड्ढकासिकं कम्बलं आदाय येन भगवा तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो जीवको कोमारभच्चो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘अयं मे, भन्ते, अड्ढकासिको कम्बलो कासिरञ्ञा पहितो उपड्ढकासिनं खममानो. पटिग्गण्हातु मे, भन्ते, भगवा कम्बलं, यं ममस्स दीघरत्तं हिताय सुखाया’’ति. पटिग्गहेसि भगवा कम्बलं. अथ खो भगवा जीवकं कोमारभच्चं धम्मिया कथाय सन्दस्सेसि…पे… पदक्खिणं कत्वा पक्कामि. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, कम्बल’’न्ति.

३३९. तेन खो पन समयेन सङ्घस्स उच्चावचानि चीवरानि उप्पन्नानि होन्ति. अथ खो भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘किं नु खो भगवता चीवरं अनुञ्ञातं, किं अननुञ्ञात’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, छ चीवरानि – खोमं कप्पासिकं कोसेय्यं कम्बलं साणं भङ्गन्ति.

३४०. तेन खो पन समयेन ये ते भिक्खू गहपतिचीवरं सादियन्ति ते कुक्कुच्चायन्ता पंसुकूलं न सादियन्ति – एकंयेव भगवता चीवरं अनुञ्ञातं, न द्वेति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, गहपतिचीवरं सादियन्तेन पंसुकूलम्पि सादियितुं; तदुभयेनपाहं, भिक्खवे, सन्तुट्ठिं वण्णेमीति.

कम्बलानुजाननादिकथा निट्ठिता.