२१०. वरयाचनाकथा

३३७. अथ खो भगवतो कायो नचिरस्सेव पकतत्तो अहोसि. अथ खो जीवको कोमारभच्चो तं सिवेय्यकं दुस्सयुगं आदाय येन भगवा तेनुपसङ्कमि, उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो जीवको कोमारभच्चो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘एकाहं, भन्ते, भगवन्तं वरं याचामी’’ति. ‘‘अतिक्कन्तवरा खो, जीवक, तथागता’’ति. ‘‘यञ्च, भन्ते, कप्पति यञ्च अनवज्ज’’न्ति. ‘‘वदेहि, जीवका’’ति. ‘‘भगवा, भन्ते, पंसुकूलिको, भिक्खुसङ्घो च. इदं मे, भन्ते, सिवेय्यकं दुस्सयुगं रञ्ञा पज्जोतेन पहितं – बहूनं दुस्सानं बहूनं दुस्सयुगानं बहूनं दुस्सयुगसतानं बहूनं दुस्सयुगसहस्सानं बहूनं दुस्सयुगसतसहस्सानं अग्गञ्च सेट्ठञ्च मोक्खञ्च उत्तमञ्च पवरञ्च. पटिग्गण्हातु मे, भन्ते, भगवा सिवेय्यकं दुस्सयुगं; भिक्खुसङ्घस्स च गहपतिचीवरं अनुजानातू’’ति. पटिग्गहेसि भगवा सिवेय्यकं दुस्सयुगं. अथ खो भगवा जीवकं कोमारभच्चं धम्मिया कथाय सन्दस्सेसि समादपेसि समुत्तेजेसि सम्पहंसेसि. अथ खो जीवको कोमारभच्चो भगवता धम्मिया कथाय सन्दस्सितो समादपितो समुत्तेजितो सम्पहंसितो उट्ठायासना भगवन्तं अभिवादेत्वा पदक्खिणं कत्वा पक्कामि. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, गहपतिचीवरं. यो इच्छति, पंसुकूलिको होतु. यो इच्छति, गहपतिचीवरं सादियतु. इतरीतरेनपाहं [पहं (सी.), चाहं (स्या.)], भिक्खवे, सन्तुट्ठिं वण्णेमी’’ति.

अस्सोसुं खो राजगहे मनुस्सा – ‘‘भगवता किर भिक्खूनं गहपतिचीवरं अनुञ्ञात’’न्ति. ते च मनुस्सा हट्ठा अहेसुं उदग्गा ‘‘इदानि खो मयं दानानि दस्साम पुञ्ञानि करिस्साम, यतो भगवता भिक्खूनं गहपतिचीवरं अनुञ्ञात’’न्ति. एकाहेनेव राजगहे बहूनि चीवरसहस्सानि उप्पज्जिंसु.

अस्सोसुं खो जानपदा मनुस्सा – ‘‘भगवता किर भिक्खूनं गहपतिचीवरं अनुञ्ञात’’न्ति. ते च मनुस्सा हट्ठा अहेसुं उदग्गा – ‘‘इदानि खो मयं दानानि दस्साम पुञ्ञानि करिस्साम, यतो भगवता भिक्खूनं गहपतिचीवरं अनुञ्ञात’’न्ति. जनपदेपि एकाहेनेव बहूनि चीवरसहस्सानि उप्पज्जिंसु.

तेन खो पन समयेन सङ्घस्स पावारो उप्पन्नो होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, पावारन्ति.

कोसेय्यपावारो उप्पन्नो होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, कोसेय्यपावारन्ति.

कोजवं उप्पन्नं होति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, कोजवन्ति.

वरयाचनाकथा निट्ठिता.

पठमभाणवारो निट्ठितो.