२०८. सिवेय्यकदुस्सयुगकथा

३३५. तेन खो पन समयेन रञ्ञो पज्जोतस्स सिवेय्यकं दुस्सयुगं उप्पन्नं होति – बहूनं [बहुन्नं (सी. स्या.)] दुस्सानं बहूनं दुस्सयुगानं बहूनं दुस्सयुगसतानं बहूनं दुस्सयुगसहस्सानं बहूनं दुस्सयुगसतसहस्सानं अग्गञ्च सेट्ठञ्च मोक्खञ्च उत्तमञ्च पवरञ्च. अथ खो राजा पज्जोतो तं सिवेय्यकं दुस्सयुगं जीवकस्स कोमारभच्चस्स पाहेसि. अथ खो जीवकस्स कोमारभच्चस्स एतदहोसि – ‘‘इदं खो मे सिवेय्यकं दुस्सयुगं रञ्ञा पज्जोतेन पहितं – बहूनं दुस्सानं बहूनं दुस्सयुगानं बहूनं दुस्सयुगसतानं बहूनं दुस्सयुगसहस्सानं बहूनं दुस्सयुगसतसहस्सानं अग्गञ्च सेट्ठञ्च मोक्खञ्च उत्तमञ्च पवरञ्च. नयिदं अञ्ञो कोचि पच्चारहति अञ्ञत्र तेन भगवता अरहता सम्मासम्बुद्धेन, रञ्ञा वा मागधेन सेनियेन बिम्बिसारेना’’ति.

सिवेय्यकदुस्सयुगकथा निट्ठिता.