१६३. गुळादिअनुजानना

२७२. अथ खो भगवा सावत्थियं यथाभिरन्तं विहरित्वा येन राजगहं तेन चारिकं पक्कामि. अद्दसा खो आयस्मा कङ्खारेवतो अन्तरामग्गे गुळकरणं, ओक्कमित्वा गुळे पिट्ठम्पि छारिकम्पि पक्खिपन्ते, दिस्वान ‘‘अकप्पियो गुळो सामिसो, न कप्पति गुळो विकाले परिभुञ्जितु’’न्ति कुक्कुच्चायन्तो सपरिसो गुळं न परिभुञ्जति. येपिस्स सोतब्बं मञ्ञन्ति, तेपि गुळं न परिभुञ्जन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. किमत्थाय [किमत्थिया (क.)], भिक्खवे, गुळे पिट्ठम्पि छारिकम्पि पक्खिपन्तीति? थद्धत्थाय [बन्धनत्थाय (सी. स्या.)] भगवाति. सचे, भिक्खवे, थद्धत्थाय गुळे पिट्ठम्पि छारिकम्पि पक्खिपन्ति, सो च गुळोत्वेव सङ्खं गच्छति. अनुजानामि, भिक्खवे, यथासुखं गुळं परिभुञ्जितुन्ति.

अद्दसा खो आयस्मा कङ्खारेवतो अन्तरामग्गे वच्चे मुग्गं जातं, पस्सित्वा ‘‘अकप्पिया मुग्गा; पक्कापि मुग्गा जायन्तीति’’ कुक्कुच्चायन्तो सपरिसो मुग्गं न परिभुञ्जति. येपिस्स सोतब्बं मञ्ञन्ति, तेपि मुग्गं न परिभुञ्जन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. सचे [सचेपि (?)], भिक्खवे, पक्कापि मुग्गा जायन्ति, अनुजानामि, भिक्खवे, यथासुखं मुग्गं परिभुञ्जितुन्ति.

२७३. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्स भिक्खुनो उदरवाताबाधो होति. सो लोणसोवीरकं अपायि. तस्स सो उदरवाताबाधो पटिप्पस्सम्भि. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, गिलानस्स लोणसोवीरकं; अगिलानस्स उदकसम्भिन्नं पानपरिभोगेन परिभुञ्जितुन्ति.

गुळादिअनुजानना निट्ठिता.