१५०. ओमुक्कगुणङ्गुणूपाहनानुजानना

२४७. अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय राजगहं पिण्डाय पाविसि, अञ्ञतरेन भिक्खुना पच्छासमणेन. अथ खो सो भिक्खु खञ्जमानो भगवन्तं पिट्ठितो पिट्ठितो अनुबन्धि. अद्दसा खो अञ्ञतरो उपासको गुणङ्गुणूपाहना आरोहित्वा भगवन्तं दूरतोव आगच्छन्तं; दिस्वा उपाहना आरोहित्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा येन सो भिक्खु तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा तं भिक्खुं अभिवादेत्वा एतदवोच – ‘‘किस्स, भन्ते, अय्यो खञ्जती’’ति? ‘‘पादा मे, आवुसो, फलिता’’ति [फालिताति (क.)]. ‘‘हन्द, भन्ते, उपाहनायो’’ति. ‘‘अलं, आवुसो, पटिक्खित्ता भगवता गुणङ्गुणूपाहना’’ति. ‘‘गण्हाहेता, भिक्खु, उपाहनायो’’ति. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, ओमुक्कं गुणङ्गुणूपाहनं. न, भिक्खवे, नवा गुणङ्गुणूपाहना धारेतब्बा. यो धारेय्य, आपत्ति दुक्कटस्सा’’ति.

ओमुक्कगुणङ्गुणूपाहनानुजानना निट्ठिता.