१२५. आपत्तिपटिकम्मविधि

२१९. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो भिक्खु तदहु पवारणाय आपत्तिं आपन्नो होति. अथ खो तस्स भिक्खुनो एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘न सापत्तिकेन पवारेतब्ब’न्ति. अहञ्चम्हि आपत्तिं आपन्नो. कथं नु खो मया पटिपज्जितब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं [आरोचेसि (क.)].

इध पन, भिक्खवे, भिक्खु तदहु पवारणाय आपत्तिं आपन्नो होति. तेन, भिक्खवे, भिक्खुना एकं भिक्खुं उपसङ्कमित्वा एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा एवमस्स वचनीयो – ‘‘अहं, आवुसो, इत्थन्नामं आपत्तिं आपन्नो, तं पटिदेसेमी’’ति. तेन वत्तब्बो – ‘‘पस्ससी’’ति. आम पस्सामीति. आयतिं संवरेय्यासीति.

इध पन, भिक्खवे, भिक्खु तदहु पवारणाय आपत्तिया वेमतिको होति. तेन, भिक्खवे, भिक्खुना एकं भिक्खुं उपसङ्कमित्वा एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा एवमस्स वचनीयो – ‘‘अहं, आवुसो, इत्थन्नामाय आपत्तिया वेमतिको; यदा निब्बेमतिको भविस्सामि तदा तं आपत्तिं पटिकरिस्सामी’’ति वत्वा पवारेतब्बं; न त्वेव तप्पच्चया पवारणाय अन्तरायो कातब्बोति.

आपत्तिपटिकम्मविधि निट्ठिता.