१२४. सङ्घपवारणादिप्पभेदा

२१५. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहु पवारणाय पञ्च भिक्खू विहरन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘सङ्घेन पवारेतब्ब’न्ति. मयञ्चम्हा पञ्च जना. कथं नु खो अम्हेहि पवारेतब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, पञ्चन्नं सङ्घे पवारेतुन्ति.

२१६. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहु पवारणाय चत्तारो भिक्खू विहरन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता अनुञ्ञातं पञ्चन्नं सङ्घे पवारेतुन्ति. मयञ्चम्हा चत्तारो जना. कथं नु खो अम्हेहि पवारेतब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, चतुन्नं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, पवारेतब्बं. ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन ते भिक्खू ञापेतब्बा –

‘‘सुणन्तु मे आयस्मन्तो. अज्ज पवारणा. यदायस्मन्तानं पत्तकल्लं, मयं अञ्ञमञ्ञं पवारेय्यामा’’ति.

थेरेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा ते भिक्खू एवमस्सु वचनीया – ‘‘अहं, आवुसो, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्तो अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामि. दुतियम्पि…पे… ततियम्पि अहं, आवुसो, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्तो अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामी’’ति.

नवकेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा ते भिक्खू एवमस्सु वचनीया – ‘‘अहं, भन्ते, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्तो अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामि. दुतियम्पि…पे… ततियम्पि अहं, भन्ते, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्तो अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामी’’ति.

तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहु पवारणाय तयो भिक्खू विहरन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता अनुञ्ञातं पञ्चन्नं सङ्घे पवारेतुं, चतुन्नं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं. मयञ्चम्हा तयो जना. कथं नु खो अम्हेहि पवारेतब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, तिण्णं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, पवारेतब्बं. ब्यत्तेन भिक्खुना पटिबलेन ते भिक्खू ञापेतब्बा –

‘‘सुणन्तु मे आयस्मन्ता. अज्ज पवारणा. यदायस्मन्तानं पत्तकल्लं, मयं अञ्ञमञ्ञं पवारेय्यामा’’ति.

थेरेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा ते भिक्खू एवमस्सु वचनीया – ‘‘अहं, आवुसो, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्ता अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामि. दुतियम्पि…पे… ततियम्पि अहं, आवुसो, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्ता अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामी’’ति.

नवकेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा ते भिक्खू एवमस्सु वचनीया – ‘‘अहं, भन्ते, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्ता अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामि. दुतियम्पि…पे… ततियम्पि अहं, भन्ते, आयस्मन्ते पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदन्तु मं आयस्मन्ता अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामी’’ति.

२१७. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहु पवारणाय द्वे भिक्खू विहरन्ति. अथ खो तेसं भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता अनुञ्ञातं पञ्चन्नं सङ्घे पवारेतुं, चतुन्नं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं, तिण्णं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं. मयञ्चम्हा द्वे जना. कथं नु खो अम्हेहि पवारेतब्ब’’न्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, द्विन्नं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं. एवञ्च पन, भिक्खवे, पवारेतब्बं. थेरेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा नवो भिक्खु एवमस्स वचनीयो – ‘‘अहं, आवुसो, आयस्मन्तं पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदतु मं आयस्मा अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामि. दुतियम्पि…पे… ततियम्पि अहं, आवुसो, आयस्मन्तं पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदतु मं आयस्मा अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामी’’ति.

नवकेन भिक्खुना एकंसं उत्तरासङ्गं करित्वा उक्कुटिकं निसीदित्वा अञ्जलिं पग्गहेत्वा थेरो भिक्खु एवमस्स वचनीयो – ‘‘अहं, भन्ते, आयस्मन्तं पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदतु मं आयस्मा अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामि. दुतियम्पि…पे… ततियम्पि अहं, भन्ते, आयस्मन्तं पवारेमि दिट्ठेन वा सुतेन वा परिसङ्काय वा. वदतु मं आयस्मा अनुकम्पं उपादाय. पस्सन्तो पटिकरिस्सामी’’ति.

२१८. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहु पवारणाय एको भिक्खु विहरति. अथ खो तस्स भिक्खुनो एतदहोसि – ‘‘भगवता अनुञ्ञातं पञ्चन्नं सङ्घे पवारेतुं, चतुन्नं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं, तिण्णं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं, द्विन्नं अञ्ञमञ्ञं पवारेतुं. अहञ्चम्हि एकको. कथं नु खो मया पवारेतब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं.

इध पन, भिक्खवे, अञ्ञतरस्मिं आवासे तदहु पवारणाय एको भिक्खु विहरति. तेन, भिक्खवे, भिक्खुना यत्थ भिक्खू पटिक्कमन्ति उपट्ठानसालाय वा मण्डपे वा रुक्खमूले वा, सो देसो सम्मज्जित्वा पानीयं परिभोजनीयं उपट्ठापेत्वा आसनं पञ्ञपेत्वा पदीपं कत्वा निसीदितब्बं. सचे अञ्ञे भिक्खू आगच्छन्ति, तेहि सद्धिं पवारेतब्बं; नो चे आगच्छन्ति, ‘अज्ज मे पवारणा’ति अधिट्ठातब्बं. नो चे अधिट्ठेय्य, आपत्ति दुक्कटस्स.

तत्र, भिक्खवे, यत्थ पञ्च भिक्खू विहरन्ति, न एकस्स पवारणं आहरित्वा

चतूहि सङ्घे पवारेतब्बं. पवारेय्युं चे, आपत्ति दुक्कटस्स. तत्र, भिक्खवे, यत्थ चत्तारो भिक्खू विहरन्ति, न एकस्स पवारणं आहरित्वा तीहि अञ्ञमञ्ञं पवारेतब्बं. पवारेय्युं चे, आपत्ति दुक्कटस्स. तत्र, भिक्खवे, यत्थ तयो भिक्खू विहरन्ति, न एकस्स पवारणं आहरित्वा द्वीहि अञ्ञमञ्ञं पवारेतब्बं. पवारेय्युं चे, आपत्ति दुक्कटस्स. तत्र, भिक्खवे, यत्थ द्वे भिक्खू विहरन्ति, न एकस्स पवारणं आहरित्वा एकेन अधिट्ठातब्बं. अधिट्ठेय्य चे, आपत्ति दुक्कटस्साति.

सङ्घपवारणादिप्पभेदा निट्ठिता.