५८. अलज्जीनिस्सयवत्थूनि

१२०. तेन खो पन समयेन छब्बग्गिया भिक्खू अलज्जीनं निस्सयं देन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, अलज्जीनं निस्सयो दातब्बो. यो ददेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

तेन खो पन समयेन भिक्खू अलज्जीनं निस्साय वसन्ति. तेपि नचिरस्सेव अलज्जिनो होन्ति पापकाभिक्खू. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, अलज्जीनं निस्साय वत्थब्बं. यो वसेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

अथ खो भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘न अलज्जीनं निस्सयो दातब्बो, न अलज्जीनं निस्साय वत्थब्ब’न्ति. कथं नु खो मयं जानेय्याम लज्जिं वा अलज्जिं वा’’ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, चतूहपञ्चाहं आगमेतुं याव भिक्खुसभागतं जानामीति.