५२. अरहन्तघातकवत्थु
११४. तेन खो पन समयेन सम्बहुला भिक्खू साकेता सावत्थिं अद्धानमग्गप्पटिपन्ना होन्ति. अन्तरामग्गे चोरा निक्खमित्वा एकच्चे भिक्खू अच्छिन्दिंसु, एकच्चे भिक्खू हनिंसु. सावत्थिया राजभटा निक्खमित्वा एकच्चे चोरे अग्गहेसुं, एकच्चे चोरा पलायिंसु. ये ते पलायिंसु ते भिक्खूसु पब्बजिंसु, ये ते गहिता ते वधाय ओनिय्यन्ति. अद्दसंसु खो ते पलायित्वा पब्बजिता ते चोरे वधाय ओनिय्यमाने, दिस्वान एवमाहंसु – ‘‘साधु खो मयं पलायिम्हा, सचा च [सचे च, सचज्ज (अट्ठकथायं पाठन्तरा)] मयं गय्हेय्याम [गण्हेय्याम (क.)], मयम्पि एवमेव हञ्ञेय्यामा’’ति. भिक्खू एवमाहंसु – ‘‘किं पन तुम्हे, आवुसो, अकत्था’’ति? अथ खो ते पब्बजिता भिक्खूनं एतमत्थं आरोचेसुं. भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अरहन्तो एते, भिक्खवे, भिक्खू. अरहन्तघातको, भिक्खवे, अनुपसम्पन्नो न उपसम्पादेतब्बो, उपसम्पन्नो नासेतब्बोति.