५३. भिक्खुनीदूसकवत्थु

११५. तेन खो पन समयेन सम्बहुला भिक्खुनियो साकेता सावत्थिं अद्धानमग्गप्पटिपन्ना होन्ति. अन्तरामग्गे चोरा निक्खमित्वा एकच्चा भिक्खुनियो अच्छिन्दिंसु, एकच्चा भिक्खुनियो दूसेसुं. सावत्थिया राजभटा निक्खमित्वा एकच्चे चोरे अग्गहेसुं, एकच्चे चोरा पलायिंसु. ये ते पलायिंसु, ते भिक्खूसु पब्बजिंसु. ये ते गहिता, ते वधाय ओनिय्यन्ति. अद्दसंसु खो ते पलायित्वा पब्बजिता ते चोरे वधाय ओनिय्यमाने, दिस्वान एवमाहंसु ‘‘साधु खो मयं पलायिम्हा, सचा च मयं गय्हेय्याम, मयम्पि एवमेव हञ्ञेय्यामा’’ति. भिक्खू एवमाहंसु ‘‘किं पन तुम्हे, आवुसो, अकत्था’’ति. अथ खो ते पब्बजिता भिक्खूनं एतमत्थं आरोचेसुं. भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. भिक्खुनिदूसको, भिक्खवे, अनुपसम्पन्नो न उपसम्पादेतब्बो, उपसम्पन्नो नासेतब्बोति. सङ्घभेदको, भिक्खवे, अनुपसम्पन्नो न उपसम्पादेतब्बो, उपसम्पन्नो नासेतब्बोति. लोहितुप्पादको, भिक्खवे, अनुपसम्पन्नो न उपसम्पादेतब्बो, उपसम्पन्नो नासेतब्बोति.