५१. पितुघातकवत्थु

११३. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो माणवको पितरं जीविता वोरोपेसि. सो तेन पापकेन कम्मेन अट्टीयति हरायति जिगुच्छति. अथ खो तस्स माणवकस्स एतदहोसि ‘‘केन नु खो अहं उपायेन इमस्स पापकस्स कम्मस्स निक्खन्तिं करेय्य’’न्ति. अथ खो तस्स माणवकस्स एतदहोसि ‘‘इमे खो समणा सक्यपुत्तिया धम्मचारिनो समचारिनो ब्रह्मचारिनो सच्चवादिनो सीलवन्तो कल्याणधम्मा, सचे खो अहं समणेसु सक्यपुत्तियेसु पब्बजेय्यं, एवाहं इमस्स पापकस्स कम्मस्स निक्खन्तिं करेय्य’’न्ति. अथ खो सो माणवको भिक्खू उपसङ्कमित्वा पब्बज्जं याचि. भिक्खू आयस्मन्तं उपालिं एतदवोचुं – ‘‘पुब्बेपि खो, आवुसो उपालि, नागो माणवकवण्णेन भिक्खूसु पब्बजितो, इङ्घावुसो, उपालि, इमं माणवकं अनुयुञ्जाही’’ति. अथ खो सो माणवको आयस्मता उपालिना अनुयुञ्जीयमानो एतमत्थं आरोचेसि. आयस्मा उपालि भिक्खूनं एतमत्थं आरोचेसि. भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. पितुघातको, भिक्खवे, अनुपसम्पन्नो न उपसम्पादेतब्बो, उपसम्पन्नो नासेतब्बोति.