४३. दण्डकम्मवत्थु

१०७. तेन खो पन समयेन सामणेरा भिक्खूसु अगारवा अप्पतिस्सा असभागवुत्तिका विहरन्ति. भिक्खू उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम सामणेरा भिक्खूसु अगारवा अप्पतिस्सा असभागवुत्तिका विहरिस्सन्ती’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं…पे… अनुजानामि, भिक्खवे, पञ्चहङ्गेहि समन्नागतस्स सामणेरस्स दण्डकम्मं कातुं. भिक्खूनं अलाभाय परिसक्कति, भिक्खूनं अनत्थाय परिसक्कति, भिक्खूनं अवासाय परिसक्कति, भिक्खू अक्कोसति परिभासति, भिक्खू भिक्खूहि भेदेति – अनुजानामि, भिक्खवे, इमेहि पञ्चहङ्गेहि समन्नागतस्स सामणेरस्स दण्डकम्मं कातुन्ति.

अथ खो भिक्खूनं एतदहोसि – ‘‘किं नु खो दण्डकम्मं कातब्ब’’न्ति? भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अनुजानामि, भिक्खवे, आवरणं कातुन्ति.

तेन खो पन समयेन भिक्खू सामणेरानं सब्बं सङ्घारामं आवरणं करोन्ति. सामणेरा आरामं पविसितुं अलभमाना पक्कमन्तिपि, विब्भमन्तिपि, तित्थियेसुपि सङ्कमन्ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, सब्बो सङ्घारामो आवरणं कातब्बो. यो करेय्य, आपत्ति दुक्कटस्स. अनुजानामि, भिक्खवे, यत्थ वा वसति, यत्थ वा पटिक्कमति, तत्थ आवरणं कातुन्ति.

तेन खो पन समयेन भिक्खू सामणेरानं मुखद्वारिकं आहारं आवरणं करोन्ति. मनुस्सा यागुपानम्पि सङ्घभत्तम्पि करोन्ता सामणेरे एवं वदेन्ति – ‘‘एथ, भन्ते, यागुं पिवथ; एथ, भन्ते, भत्तं भुञ्जथा’’ति. सामणेरा एवं वदेन्ति – ‘‘नावुसो, लब्भा. भिक्खूहि आवरणं कत’’न्ति. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम भदन्ता सामणेरानं मुखद्वारिकं आहारं आवरणं करिस्सन्ती’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, मुखद्वारिको आहारो आवरणं कातब्बो. यो करेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

दण्डकम्मवत्थु निट्ठितं.