३९. आहुन्दरिकवत्थु

१०२. तेन खो पन समयेन भगवा तत्थेव राजगहे वस्सं वसि, तत्थ हेमन्तं, तत्थ गिम्हं. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘आहुन्दरिका समणानं सक्यपुत्तियानं दिसा अन्धकारा, न इमेसं दिसा पक्खायन्ती’’ति. अस्सोसुं खो भिक्खू तेसं मनुस्सानं उज्झायन्तानं खिय्यन्तानं विपाचेन्तानं. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. अथ खो भगवा आयस्मन्तं आनन्दं आमन्तेसि – ‘‘गच्छानन्द, अवापुरणं [अपापुरणं (क.)] आदाय अनुपरिवेणियं भिक्खूनं आरोचेहि – ‘‘इच्छतावुसो भगवा दक्खिणागिरिं चारिकं पक्कमितुं. यस्सायस्मतो अत्थो, सो आगच्छतू’’ति. एवं, भन्ते, ति खो आयस्मा आनन्दो भगवतो पटिस्सुणित्वा अवापुरणं आदाय अनुपरिवेणियं भिक्खूनं आरोचेसि – ‘इच्छतावुसो भगवा दक्खिणागिरिं चारिकं पक्कमितुं. यस्सायस्मतो अत्थो, सो आगच्छतू’’’ति. भिक्खू एवमाहंसु – ‘‘भगवता, आवुसो आनन्द, पञ्ञत्तं दसवस्सानि निस्साय वत्थुं, दसवस्सेन निस्सयं दातुं. तत्थ च नो गन्तब्बं भविस्सति, निस्सयो च गहेतब्बो भविस्सति, इत्तरो च वासो भविस्सति, पुन च पच्चागन्तब्बं भविस्सति, पुन च निस्सयो गहेतब्बो भविस्सति. सचे अम्हाकं आचरियुपज्झाया गमिस्सन्ति, मयम्पि गमिस्साम; नो चे अम्हाकं आचरियुपज्झाया गमिस्सन्ति, मयम्पि न गमिस्साम. लहुचित्तकता नो, आवुसो आनन्द, पञ्ञायिस्सती’’ति. अथ खो भगवा ओगणेन भिक्खुसङ्घेन दक्खिणागिरिं चारिकं पक्कामि.

आहुन्दरिकवत्थु निट्ठितं.