३८. कण्टकवत्थु

१०१. तेन खो पन समयेन आयस्मतो उपनन्दस्स सक्यपुत्तस्स द्वे सामणेरा होन्ति – कण्टको च महको च. ते अञ्ञमञ्ञं दूसेसुं. भिक्खू उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम सामणेरा एवरूपं अनाचारं आचरिस्सन्ती’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, एकेन द्वे सामणेरा उपट्ठापेतब्बा. यो उपट्ठापेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

कण्टकवत्थु निट्ठितं.