३७. अहिवातकरोगवत्थु

१००. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरं कुलं अहिवातकरोगेन कालङ्कतं होति. तस्स पितापुत्तका सेसा होन्ति. ते भिक्खूसु पब्बजित्वा एकतोव पिण्डाय चरन्ति. अथ खो सो दारको पितुनो भिक्खाय दिन्नाय उपधावित्वा एतदवोच – ‘‘मय्हम्पि, तात, देहि; मय्हम्पि, तात, देही’’ति. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘अब्रह्मचारिनो इमे समणा सक्यपुत्तिया. अयम्पि दारको भिक्खुनिया जातो’’ति. अस्सोसुं खो भिक्खू तेसं मनुस्सानं उज्झायन्तानं खिय्यन्तानं विपाचेन्तानं. अथ खो ते भिक्खू भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, ऊनपन्नरसवस्सो दारको पब्बाजेतब्बो. यो पब्बाजेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

तेन खो पन समयेन आयस्मतो आनन्दस्स उपट्ठाककुलं सद्धं पसन्नं अहिवातकरोगेन कालङ्कतं होति, द्वे च दारका सेसा होन्ति. ते पोराणकेन आचिण्णकप्पेन भिक्खू पस्सित्वा उपधावन्ति. भिक्खू अपसादेन्ति. ते भिक्खूहि अपसादियमाना रोदन्ति. अथ खो आयस्मतो आनन्दस्स एतदहोसि – ‘‘भगवता पञ्ञत्तं ‘न ऊनपन्नरसवस्सो दारको पब्बाजेतब्बो’ति. इमे च दारका ऊनपन्नरसवस्सा. केन नु खो उपायेन इमे दारका न विनस्सेय्यु’’न्ति? अथ खो आयस्मा आनन्दो भगवतो एतमत्थं आरोचेसि. उस्सहन्ति पन ते, आनन्द, दारका काके उड्डापेतुन्ति? उस्सहन्ति, भगवाति. अथ खो भगवा एतस्मिं निदाने एतस्मिं पकरणे धम्मिं कथं कत्वा भिक्खू आमन्तेसि – ‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, ऊनपन्नरसवस्सं दारकं काकुड्डेपकं पब्बाजेतु’’न्ति.

अहिवातकरोगवत्थु निट्ठितं.