३२. लक्खणाहतवत्थु

९५. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो पुरिसो लक्खणाहतो कतदण्डकम्मो भिक्खूसु पब्बजितो होति. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘कथञ्हि नाम समणा सक्यपुत्तिया लक्खणाहतं कतदण्डकम्मं पब्बाजेस्सन्ती’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, लक्खणाहतो कतदण्डकम्मो पब्बाजेतब्बो. यो पब्बाजेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

लक्खणाहतवत्थु निट्ठितं.