३३. इणायिकवत्थु

९६. तेन खो पन समयेन अञ्ञतरो पुरिसो इणायिको पलायित्वा भिक्खूसु पब्बजितो होति. धनिया पस्सित्वा एवमाहंसु – ‘‘अयं सो अम्हाकं इणायिको. हन्द, नं नेमा’’ति. एकच्चे एवमाहंसु – ‘‘माय्यो, एवं अवचुत्थ. अनुञ्ञातं रञ्ञा मागधेन सेनियेन बिम्बिसारेन – ‘‘ये समणेसु सक्यपुत्तियेसु पब्बजन्ति, न ते लब्भा किञ्चि कातुं; स्वाक्खातो धम्मो, चरन्तु ब्रह्मचरियं सम्मा दुक्खस्स अन्तकिरियाया’’ति. मनुस्सा उज्झायन्ति खिय्यन्ति विपाचेन्ति – ‘‘अभयूवरा इमे समणा सक्यपुत्तिया. नयिमे लब्भा किञ्चि कातुं. कथञ्हि नाम समणा सक्यपुत्तिया इणायिकं पब्बाजेस्सन्ती’’ति. भगवतो एतमत्थं आरोचेसुं. न, भिक्खवे, इणायिको पब्बाजेतब्बो. यो पब्बाजेय्य, आपत्ति दुक्कटस्साति.

इणायिकवत्थु निट्ठितं.