४. विमुच्चमानकथावण्णना

३६६. मग्गक्खणे चित्तं एकदेसेन विमुत्तं एकदेसेन अविमुत्तन्ति अयं ‘‘विमुत्तं विमुच्चमान’’न्ति लद्धिया दोसो. तथा हि वुत्तं ‘‘एकदेसं विमुत्तं, एकदेसं अविमुत्त’’न्ति. अट्ठकथायञ्च ‘‘तञ्हि तदा समुच्छेदविमुत्तिया विमुत्तेकदेसेन विमुच्चमानन्तिस्स लद्धी’’ति दस्सितोवायमत्थो. विप्पकतनिद्देसेति विमुच्चनकिरियाय अपरियोसिततानिद्देसे. यं सन्धायाह ‘‘विमुत्तं विमुच्चमानन्ति विप्पकतभावेन वुत्तत्ता’’ति. तेनाति परवादिना. विमुच्च…पे… वुत्तं विमुच्चमानस्स विमुत्तभावाभावतो, विमुत्तभेदेन पन तथा वुत्तन्ति अधिप्पायो. सति च दोसे विप्पकतनिद्देसेति आनेत्वा योजेतब्बं. एकदेसो विसेसनं होति निप्पदेसविमुत्तिया अविच्छिन्नतो. फलचित्तेनाति पठमफलचित्तेन उप्पन्नेन.

विमुच्चमानकथावण्णना निट्ठिता.