९. आसेवनपच्चयकथावण्णना

९०३-९०५. बीजं चतुमधुरभावं न गण्हातीति इदं सकसमयवसेन वुत्तं, परसमये पन रूपधम्मापि अरूपधम्मेहि समानक्खणा एव इच्छिता. तेनेवाह ‘‘सब्बे धम्मा खणिका’’ति. खणिकत्तेपि वा अचेतनेसुपि अनिन्द्रियबद्धरूपेसु भावनाविसेसो लब्भति, किमङ्गं पन सचेतनेसूति दस्सेतुं ‘‘यथा बीजं चतुमधुरभावं न गण्हाती’’ति निदस्सनन्ति दट्ठब्बं. आसेवेन्तो नाम कोचि धम्मो नत्थि इत्तरताय अनवट्ठानतोति अधिप्पायो. इत्तरखणताय एव पन आसेवनं लब्भति. कुसलादिभावेन हि अत्तसदिसस्स पयोगेन करणीयस्स पुनप्पुनं करणप्पवत्तनं अत्तसदिसतापादनं वासनं वा आसेवनं पुरे परिचितगन्थो विय पच्छिमस्साति.

आसेवनपच्चयकथावण्णना निट्ठिता.