६. ञाणकथावण्णना

८७६-८७७. ‘‘द्वादसवत्थुकं ञाणं लोकुत्तर’’न्ति एत्थ द्वादसवत्थुकस्स ञाणस्स लोकुत्तरता पतिट्ठापीयतीति दस्सेन्तो पठमविकप्पं वत्वा पुन लोकुत्तरञाणस्स द्वादसवत्थुकता पतिट्ठापीयतीति दस्सेतुं ‘‘तं वा…पे… अत्थो’’ति आह. परिञ्ञेय्यन्ति एत्थ इति-सद्दो आदिअत्थो, पकारत्थो वा. तेन ‘‘पहातब्ब’’न्ति एवमादिं सङ्गण्हाति. परिञ्ञातन्ति एत्थापि एसेव नयो. ‘‘परिञ्ञेय्यं परिञ्ञात’’न्तिआदिना परिजाननादिकिरियाय निब्बत्तेतब्बता निब्बत्तितता च दस्सिता, न निब्बत्तियमानताति. येन पन सा होति, तं दस्सेतुं ‘‘सच्चञाणं पना’’तिआदि वुत्तं. तत्थ सच्चञाणन्ति दुक्खादिसच्चसभावावबोधकं ञाणं, यं सन्धाय ‘‘इदं दुक्ख’’न्तिआदि वुत्तं. मग्गक्खणेपीति अपि-सद्देन ततो पुब्बापरभागेपीति दट्ठब्बं. परिजाननादिकिच्चसाधनवसेन होति असम्मोहतो विसयतो चाति अधिप्पायो.

ञाणकथावण्णना निट्ठिता.

वीसतिमवग्गवण्णना निट्ठिता.

चतुत्थो पण्णासको समत्तो.