५. तथताकथावण्णना

८४१-८४३. रूपादीनं सभावताति एतेन रूपादयो एव सभावताति इममत्थं पटिक्खिपति. यतो तं परवादी रूपादीसु अपरियापन्नं इच्छति. तेनाह ‘‘भावं हेस तथताति वदति, न भावयोग’’न्ति. तत्थ भावन्ति धम्ममत्तं, पकतीति अत्थो ‘‘जातिधम्म’’न्तिआदीसु विय. रूपादीनञ्हि रुप्पनादिपकति तथा असङ्खताति च परवादिनो लद्धि. तेन वुत्तं ‘‘न भावयोग’’न्ति. येन हि भावो सभावधम्मो युज्जति, एकीभावमेव गच्छति, तं रुप्पनादिलक्खणं भावयोगो. तं पन रूपादितो अनञ्ञं, ततो एव सङ्खतं, अविपरीतट्ठेन पन ‘‘तथ’’न्ति वुच्चति.

तथताकथावण्णना निट्ठिता.